Het verschijnsel Wim Hogenkamp

Het verschijnsel Wim Hogenkamp is de biografie van een groots kleinkunstenaar met een kort, maar intens leven. Zoals hij zelf zei: ‘Ik ben dan wel 41, maar ik heb geleefd en ervaringen opgedaan voor iemand van 100.’ Wim Hogenkamp (1947–1989) was in ieder opzicht een unieke artiest. Hij zong zijn eigen repertoire, schreef teksten – waaronder de songfestivalklassieker De Mallemolen – trad op als cabaretier en runde theaterrestaurant De Suikerhof. Zijn creativiteit kende nauwelijks grenzen: hij ontwierp decors en kostuums, bouwde auto's en zelfs een huis. Deze biografie volgt zijn weg van Groningen naar Amsterdam. Van een jongen die op school nergens voor leek te deugen tot een veelzijdig artiest die via allerlei baantjes zijn plek op het podium wist te veroveren. Tegelijkertijd worden ook de schaduwzijden van zijn leven zichtbaar. De jaren tachtig brengen ziekte, mislukte producties en depressies. Kort na de opening van zijn eigen theater in Amsterdam krijgt Hogenkamp de diagnose aids. Uiteindelijk overlijdt hij echter niet aan de ziekte, maar door twee schoten uit een pistool. Aan de hand van herinneringen van onder anderen Gerrie van der Klei, Heddy Lester, Robert Paul en Ria Valk ontstaat een levendig portret van een eigenzinnige artiest én van de Nederlandse theaterwereld in de jaren zeventig en tachtig. Marc Didden (1979) raakte halverwege de jaren negentig gefascineerd door het werk van Wim Hogenkamp. Hij vertaalde diens repertoire naar het Limburgs en groeide uit tot een kenner van zijn leven en oeuvre. Eerder schreef hij de biografie 60 jaar Ria Valk (2018) en publiceerde hij de liedtekstbundel Veertig teksten (2020).