Biografieën & waargebeurd

Dit indringende boek laat zien hoe het eraan toeging in de jaren zestig en zeventig, maar ook wat er sindsdien veranderd is en wat er helaas hetzelfde is gebleven. Na het lezen realiseerde ik me eens te meer hoe weinig mensen ook nu nog iets weten over dit pijnlijke onderdeel van misbruik: verkracht zijn door je eigen vader, zwanger zijn van diezelfde vader, een kind krijgen en gescheiden worden van dit kind. En iedereen in de familie weet ervan, maar niemand is bij machte er iets aan te doen! Karin Bloemen Dat seksueel geweld voorkomt, kan vandaag de dag niemand meer ontkennen, al blijft het een lastig onderwerp om over te praten. Dat je door seksueel geweld ook zwanger kunt worden, is voor veel mensen minder bekend. Terwijl uit onderzoek blijkt dat een op de honderd vrouwen in Nederland ooit zwanger is geweest als gevolg van seksueel geweld. Willie is één van deze vrouwen. Zij beviel eind jaren zestig, begin jaren zeventig van twee kinderen als gevolg van seksueel misbruik door haar vader. Dit boek belicht verschillende kanten van haar verhaal en doorbreekt de cirkel van het zwijgen over dit onderwerp. Tijdens het schrijven van dit boek had Anoushka Boet een brede doelgroep in gedachten. Het boek is interessant voor zowel vrouwen met een eigen ervaring met zwangerschap als gevolg van seksueel misbruik, als beleidmakers en onderzoekers naar de geschiedenis van (zwangerschappen door) geweld in afhankelijkheidsrelaties, als professionals die deze vrouwen tegenkomen tijdens hun werk, bijvoorbeeld verloskundigen, kraamverzorgsters, huisartsen, abortusartsen, verpleegkundigen en hulpverleners die werken met thema’s als jong moeder worden, seksueel misbruik, zwangerschap, abortus en/of afstand doen van kinderen. Door de geschiedenis van Willie en haar ouders te onderzoeken, geeft dit boek een stem aan verschillende thema’s waar anders geen aandacht voor is. Aan een geschiedenis van een gezin in de knel, aan een geschiedenis van zwangerschappen door seksuele kindermishandeling en aan hoe de hulpverlening zich ontwikkelde vanaf de jaren zestig als het gaat om deze problematieken. Daarnaast biedt het boek handvatten voor nu om vrouwen in eenzelfde positie als Willie te begeleiden. Een diepgravend, waardevol, wezenlijk boek.

‘Pioniers in de Ruimte’ wordt door velen beschouwd als het verloren boek van George Adamski. Hij is de eerste mens die is uitgenodigd voor een reis in een ruimteschip. Dit is een verkapt reisverslag in romanvorm en werd, zo is het vermoeden, in 1949 verboden. Wat mag de mensheid niet weten? George Adamski vertelt over ruimtereizen naar Mars, de Maan en Venus. Op alle planeten leven mensachtige wezens, met een verhoogd en verfijnd bewustzijn. Zij zijn alleen maar dienstbaar aan de Goddelijke Wil. Wij, op planeet Aarde, lopen behoorlijk achter met onze oorlogszuchtige en hebberige mentaliteit. ‘Bij ons er niet één geringste gedachte van kwaad, zoals bij jullie Aardse mensen’, aldus een woordvoerder. Met de wilde plannen van Elon Musk om naar Mars te gaan, geeft dit boek een inkijkje in hoe het daar is. In deze tijd, waar steeds meer informatie vrijkomt over UFO’s, vliegende schotels, ruimteschepen en buitenaards contact, zal dit verhaal je horizon verbreden en je bewustzijn optillen. Het is een bijzondere leeservaring en bevat een belangrijke boodschap voor de mensheid. Weet dat alles wordt gezien. Op enorme schermen kan op elk persoon in het universum worden ingezoomd. In hoeverre zijn we bereid om in vrede te leven? Met een voorwoord van Lilian Ferru. Na een bijna dood ervaring had haar man Paul contact met galactische lichtwezens en wist hij alles van ruimteschepen en het universum.

De eens zo sportieve en fitte Helen ziet het op een gegeven moment echt niet meer zitten, vooral wanneer ze weinig steun uit haar omgeving krijgt en moet praten als Brugman om ook maar iets gedaan te krijgen van haar huisarts en de specialist die ze te zien krijgt. Tot ze tot de conclusie komt dat ze zelf moet ingrijpen, want een ander zal het niet voor haar doen. Ze is steeds vaker ziek, krijgt een burn-out, maar haar werkgever neemt daar geen genoegen mee. Ondanks alle tegenslagen zet Helen door. Maar dan wanneer het leven eindelijk weer zijn gangetje gaat, slaat het noodlot toe. Het bevolkingsonderzoek darmkanker zorgt voor veel spanningen. Een hele donkere tijd volgt. De coloscopie moet uitkomst bieden. Hoe zal dit aflopen?

Toen Siddhartha Mukherjee een jonge, uitgeputte en geïsoleerde arts in opleiding was, ontdekte hij een boek dat zijn kijk op het medisch beroep voorgoed zou veranderen. Dat boek, 'The Youngest Science', dwong Mukherjee tot het formuleren van een urgente, fundamentele vraag: is de geneeskunst een 'wetenschap'? Wetenschappen moeten wetten kennen: waarheidsuitspraken die zijn gebaseerd op herhaalde experimenten die universele eigenschappen van de natuur beschrijven. Maar kent de geneeskunst zulke wetten?Mukherjee heeft zich zijn hele loopbaan over deze vraag gebogen: een vraag die uiteindelijk heeft geleid tot 'De wetten van de geneeskunsde'. Dit belangrijke boek is tot de nok gevuld met fascinerende historische feiten en moderne medische wonderen. Het biedt een intrigerende kijk op de worstelingen en eureka-momenten die mensen buiten de medische praktijk nauwelijks te zien krijgen. Met de kenmerkende eloquentie en gepassioneerde stijl van Mukherjee is De wetten van de geneeskunst een essentieel boek, niet alleen voor mensen met een medisch beroep, maar voor iedereen die graag meer wil weten over hoe we met gezondheid en welzijn omgaan. Dit boek maakt de weg vrij voor nieuwe inzichten in de geneeskunst, nu en in de toekomst.

In december 2009 begon Kate Zambreno een blog met de naam Frances Farmer is My Sister, waarop hen de door hun geliefde modernistische schrijfsters op een radicaal nieuwe manier onderzocht. Vivienne Eliot, Jane Bowles, Jean Rhys en Zelda Fitzgerald stonden bekend als muzen van mannelijke schrijvers; hun eigen werk belandde in de marge, hun vaak substantiële bijdragen aan het werk van hun echtgenoten werd verdoezeld en vergeten – en niet zelden werden zijzelf uiteindelijk ondergebracht in psychiatrische instellingen. Rondom het blog ontstond een onlinegemeenschap die de verstikkende patriarchale kijk op het kunstenaarschap omverwierp en zo een alternatieve canon ontwikkelde. In Heldinnen brengt Zambreno deze ideeën samen tot een vlijmscherp literair manifest. In een directe en volstrekt eigen stijl traceert Zambreno hoe de geschiedenis de vrouwelijke ervaring consequent als minderwaardig wegzet, en kanaliseert de woede daarover om zich te bevrijden van het nog altijd aanwezige patriarchale juk.

In dit boek vertelt de 74-jarige Ken Smith over zijn leven als kluizenaar in de Schotse Hooglanden. Hij woont alleen, zonder elektriciteit, bij Loch Treig, waar hij leeft van het land: vissen, houthakken en zijn eigen drankjes brouwen. Smith’s unieke inzichten laten ons een glimp opvangen van de pracht en verwondering van een leven in de natuur. Dit boek biedt wijsheid over hoe elk van ons kan ontsnappen aan de drukte en stress van het moderne leven. Het is een geweldig boek waarin hij enerzijds de avonturen van het kluizenaarsbestaan beschrijft (bijvoorbeeld: hoe om te gaan met agressieve beren?), maar ook beschouwelijker kijkt naar wat het betekent om uit de maatschappij te stappen, over de rol van de natuur in ons leven en over alleen ouder worden. Aan het begin trekt Ken Smith zich terug uit een soort voor van rebellie, zelfs grenzend aan weerzin over hoe wij de samenleving inrichten – dan liever alleen, denkt hij. Maar door de jaren heen wordt hij steeds zachter: hoe ouder hij wordt, des te meer realiseert hij zich hoe afhankelijk hij is van anderen, van de natuur en de wereld om hem heen. "Mij ontroerde zijn verandering. Smith wilde arm zijn omdat hij mensen niet vertrouwde. Maar door zijn armoede leert hij uiteindelijk afhankelijk te zijn van anderen, en hij blijkt er goed in te zijn. Zo overwint hij het door hem zo verfoeide individualisme: niet door een vlucht uit, maar door een nieuwe relatie tot de samenleving." – Trouw

'AMALIA' IS GENOMINEERD VOOR DE NS PUBLIEKSPRIJS STEM OP 'AMALIA' VAN CLAUDIA DE BREIJ! Ons eerste echte gesprek voeren we in de werkkamer van haar moeder. Zij op de donkerblauwe bank, ik in een dito fauteuil, onhandig krabbelend in het opschrijfboekje op mijn schoot. Het is een nieuwe Leuchtturm, zo’n chique met lijntjes en paginanummering, door deze schrijfwarenfetisjist speciaal voor dit doel aangeschaft. De bladzijden leeg, het omslag geel. ‘Waarom niet oranje?’ vraagt Amalia. Pas als ik haar aankijk, zie ik haar spottende blik. Met 'Amalia' zet Claudia de Breij de traditie voort die begon met Hella Haasse die een portret van Beatrix schreef (1955) en Renate Rubinstein die Willem-Alexander portretteerde in 1985 ter gelegenheid van hun achttiende verjaardag. De prinses heeft Claudia de Breij meegenomen naar plekken die voor haar belangrijk zijn, waaronder de Koninklijke Stallen, het strand en haar school. Ze hebben gesprekken gevoerd over haar motivatie om af te zien van haar toelage, over zingen voor jezelf, cocktails maken, over hoe paardrijden helpt je hoofd leeg te maken en over de voor- en nadelen van sociale media. Ook kwam aan de orde wat het koningschap en haar toekomstige rol momenteel voor haar betekenen. Het boek laat zien wie Amalia nu is door de ogen van Claudia de Breij. Het boek bevat foto’s uit het privéarchief van de prinses.

In Station Osnabrück naar Jeruzalem beschrijft Hélène Cixous een episode uit de complexe en kosmopolitische geschiedenis van haar moeders Joodse familie. Ze roept een verdwenen wereld op door familieverhalen over de Tweede Wereldoorlog te verweven met haar moeders jeugdherinneringen aan het vooroorlogse Osnabrück en lotgevallen van personages uit de literatuur. Je weet als lezer soms niet van wie de herinneringen of gevoelens zijn. Ook als Cixous de waarheid probeert te achterhalen, blijft ze jongleren met woorden, en vragen stellen. Is wat ze vertelt feit of fictie? Hélène Cixous (1937) is geboren in Oran (Algerije). Ze is schrijfster, letterkundige en filosofe. In 1974 richtte ze aan de Université Paris 8-Vincennes het eerste centrum voor vrouwenstudies in Frankrijk op. Met Ariane Mnouchkine creëerde ze vanaf 1984 vernieuwend toneel voor het Théâtre du Soleil. De laatste jaren publiceert ze vooral over de geschiedenis van haar familie.

Amerika is een smeltkroes vol verhalen. Verhalen over de nacht waarin een stuk van de Sputnik een gat in het wegdek van North 8th Street in Manitowac, Wisconsin sloeg. Verhalen die worden verteld door de namen van gesloopte hotels in Las Vegas die hun laatste rustplaats vonden in The Neon Boneyard. Verhalen over piraten die al meer dan een eeuw lang op de laatste zaterdag van januari in de haven van Tampa Bay, Florida landen... ‘Fifty Shades of States (+DC) is een road trip door alle staten. Een bloemlezing waarin iedere staat haar eigen hoofdstuk heeft. Met ‘Only in America’ als rode draad, reist het boek langs (spook-)hotels, bijzondere festivals, historische figuren of een betoverde snelweg dwars door niemandsland. Fifty Shades laat je los in een doolhof van verlangen, op zoek naar een uitgang waarboven ‘Hier moet ik heen!’ staat.’ Schrijver Robert de Koning zette in 1990 voor het eerst voet op Amerikaanse bodem. Landschap, mensen, cultuur en geschiedenis lieten hem niet meer los. In de decennia die volgden, bezocht hij het land ontelbare keren en woonde hij in Californië en – samen met zijn partner en fotograaf Ellen Linnenkamp – in Maryland.

Johanna Paulina Musters (1878-1895), Paulientje, geboren in Ossendrecht en met 61 centimeter het kleinste vrouwtje ter wereld. Zelf vertelt ze hoe ze eind 19e eeuw vanaf haar jongste kindertijd door Europa trekt: op de kermis en in het theater verdringen de mensen elkaar om zich te vergapen aan het wereldwonder. Ze ontsnapt aan het gebruik in die tijd om ‘vreemde’ kinderen weg te stoppen in een varkenshok en danst, zingt, drinkt port en champagne, kruipt op schoot bij koningin Emma, paradeert op de schouder van een reus en observeert de toeschouwers die hun ogen niet kunnen geloven. In New York komt een eind aan het even korte als tumultueuze leven van dit beroemde dametje – of toch niet? Het leven van Paulientje geeft te denken - en daar gaat deel twee van dit boek over. De bezoekers kunnen haast niet geloven wat ze zien, maar wat heeft The Perfect Little Lady gezien in de ogen van al die stomverbaasde mensen? Wandel mee door een avontuurlijk landschap van prikkelende uitspraken, gedachten en vragen over verwondering, over dwaas denken, over geluk en mededogen, over je veilig voelen, wat er ook gebeurt. Een fascinerend boek vol fictie, feiten en filosofie.

Eva Hermans-Kroot vertelt openhartig en ontwapenend hoe haar leven 180 ° draaide ‘Mocht je een lesje leven willen: lees dit boek van Eva. Het is prachtig.’ Tim Hofman Al meer dan 100.000 exemplaren verkocht. Hoe is het om op je 22ste de diagnose ongeneeslijke longkanker te krijgen? Hoe beleven je partner, vriendinnen, ouders dat? En hoe is het als mensen altijd willen weten hoe het met je gaat, zelfs op het moment dat je een chemo-infuus in je arm geprikt krijgt? Hoe is het, om tegen alle verwachtingen in, toch nog de 26 aan te tikken? Om het concert van Beyoncé vanaf een brancard te aanschouwen? En hoe is het om écht alleen nog maar te doen waar je zelf zin in hebt? Er veranderde nogal wat, toen Eva van een gezonde, ambitieuze naar een ongeneeslijke, even ambitieuze twintiger ging. Een twintiger die heel veel dingen los heeft moeten laten, maar tegelijkertijd voller in het leven staat dan ooit. Eva vertelt in dit boek op openhartige, bij vlagen hilarische maar bovenal eigen wijze waar ze allemaal doorheen is gegaan en hoe ze dat beleefd heeft. Ook haar naasten komen aan het woord. Ondanks de diagnose ongeneeslijke (long)kanker die Eva Hermans-Kroot in 2021 kreeg, studeerde ze in 2023 cum laude af aan de communicatieopleiding van de Fontys Hogeschool. Met haar Instagram-account @longeneeslijk hield ze in eerste instantie haar directe omgeving op de hoogte van haar medische traject, maar dat groeide uit naar meer dan 500.000 volgers. Eva was in 2024 te zien in het tiende seizoen van het BNNVARA-programma Over Mijn Lijk en verscheen regelmatig bij Qmusic om Mattie en Marieke bij te praten over hoe het met haar ging. Ze woonde met haar man Matthijs in Tilburg, waar puzzelen ineens een noodzakelijke hobby werd. Eva Hermans-Kroot overleed op 30 november 2024.Hanneke Mijnster werkt als freelancejournalist voor onder meer Psychologie Magazine, &C en als vaste columnist voor Libelle. Ze schrijft columns, interviews en verhalen over zaken die het leven moeilijk en mooi maken. In juni 2024 verscheen haar eerste boek Hé is dit ook ADHD? bij Volt.

Een dakloze, borstvoedende moeder die niet terechtkan in de opvang, een patiënt die bijna overlijdt aan iets wat binnen een consult van tien minuten verholpen had kunnen zijn, een man met hartfalen die van ziekenhuis naar ziekenhuis wordt gestuurd: het klinkt niet als Nederland. Toch is dat wat Michelle van Tongerloo in haar werk als straatarts tegenkomt. De schrijnende gevallen op haar spreekuur zijn een spiegel van een land waarin bestaanszekerheid steeds minder vanzelfsprekend is. Een land waarin werkenden geen woning kunnen vinden, patiënten verdwalen in een woud aan instanties en arbeidsmigranten niet de hulp krijgen waar ze recht op hebben. Zorg is een verdienmodel geworden, is de confronterende diagnose van Michelle van Tongerloo, en het helpen van mensen is steeds ingewikkelder. Maar ze weet het medicijn. Luisteren naar de patiënt in plaats van naar het systeem. Geven waar behoefte aan is in plaats van wat wordt voorgeschreven. Een groeiende groep organisaties en burgerinitiatieven laat zien dat het kan. Reacties: 'Gloedvol en geneeskrachtig.' -Arjen van Veelen 'Dit boek opent je de ogen.' -Kustaw Bessems 'Een bevlogen pleidooi.' -Danka Stuijver 'Verplicht voor iedere bestuurder.' -Tim ‘S Jongers

Het is een groot taboe in Nederland: domheid benoemen. Want domheid wordt geassocieerd met ‘lage intelligentie’. De domheid in dit boek is geen eigenschap, maar een politieke strategie. Beter weten, of kunnen weten, en toch vasthouden aan bewezen onwaarheden, onterechte beschuldigingen en misleidende frames. In deze messcherpe analyse laat Sander Schimmelpenninck zien hoe dat soort domheid Nederland steeds meer in zijn greep heeft. Het vult talkshows, bepaalt verkiezingen en maakt je tot een influencer van formaat. Maar het tast ook de democratie, de rechtsstaat, de wetenschap en de journalistiek aan. Daarom moet domheid als strategie worden ontmaskerd. Niet om mensen als dom ‘weg te zetten’, maar om te beschermen waar domheid het op gemunt heeft: de open, democratische samenleving. Sander Schimmelpenninck (1984) is journalist, columnist bij de Volkskrant en presentator van de Zelfspodcast. In de tv-serie Sander en de kloof stelde hij kansenongelijkheid aan de kaak, in zijn boek Sander en de brug (ruim 27.000 verkocht) deed hij voorstellen om daar iets aan te doen. Reacties: ‘Lekker betoog’ – Sheila Sitalsing ‘Een bevlogen afrekening’ – Bas Heijne ‘Aanstekelijk’ – Karin Amatmoekrim

Bekend van het tv-programma Kamp Van Koningsbrugge en No Way BackHet is niet altijd makkelijk om jezelf te zijn. Dat laat Ray Klaassens zien in zijn openhartige en avontuurlijke levensverhaal Groeipijn. Zijn innerlijk vuur bracht hem van de straten en bossen van Helmond, via de Koninklijke Militaire Academie naar bijzondere en gevaarlijke oorden. In de jungle van Belize, tijdens bombardementen in Beiroet en bij missies in het Midden-Oosten kon hij zich steeds verder ontwikkelen. Hij leerde: je wordt nooit groter dan wat je omgeving je kan bieden. Groeien doe je buiten je comfortzone. Daarvoor zijn lef, discipline en doorzettingsvermogen nodig.Of het nu is als commando, inlichtingenofficier, ondernemer, tv-persoonlijkheid of spreker, Ray blijft zichzelf steeds weer uitdagen. De sleutel? Moeite doen, telkens opnieuw. Groei zal immers altijd een beetje pijn blijven doen. Lezersreacties:‘Krachtig, kwetsbaar, realistisch en vol leerzame lessen voor het bewust leven van je leven.’ ‘Een erg inspirerend boek!’

Vanaf je veertigste stap je in een volgend hoofdstuk. In De tweede helft van je leven nodigt Susan Smit je uit om de weerstand tegen ouder worden te laten varen. De tweede levenshelft wil je namelijk naar een bestaan leiden waarin je loslaat wat niet meer voor je werkt en de wereld brengt wat je ten diepste te bieden hebt.Als het hoogste goed van ouder worden eruit bestaat om je leven te houden zoals het is en jezelf zoals je was - tegen de stroom van het leven in - mis je het hele punt. Deze nieuwe fase kan er een zijn van vreugde, vervulling en verdieping als je veranderingen aanvaardt. De tweede helft in een vrouwenleven gaat over oogsten: er valt een nieuw, grandioos avontuur te beleven.Dit boek gaat over liefde, groei, heilige woede, de vrouwelijke band met de natuur en het mystieke, stilte en zusterschap, maar bovenal over samenvallen met jezelf. Kortom, over de kracht en wijsheid van de vrouw en wat dit voor de wereld kan betekenen.

Zestien jaar lang droeg Angela Merkel regeringsverantwoordelijkheid voor Duitsland. Met haar handelen en haar houding drukte ze een stempel op de Duitse, Europese en internationale politiek. In dit boek blikt ze terug op haar leven in twee Duitse staten – tot 1990 in de DDR, en vervolgens in het herenigde Duitsland. Hoe is het haar als Oost-Duitse gelukt de eerste vrouwelijke kanselier van een verenigd Duitsland en één van de machtigste regeringsleiders in de westerse wereld te worden? Wat dreef haar?In Vrijheid beschrijft Angela Merkel het dagelijkse leven in de kanselarij, maar ook de zeer dramatische dagen en nachten toen ze in Berlijn, Brussel en elders beslissingen met grote impact moest nemen. Ze schetst hoe internationale samenwerking door de jaren heen veranderde en onder welke druk politici vandaag de dag staan bij het zoeken naar oplossingen voor complexe problemen in een geglobaliseerde wereld. Ze neemt ons mee achter de schermen van de internationale politiek en laat zien welke betekenis persoonlijke gesprekken kunnen hebben – en welke grenzen er zijn.Angela Merkel reflecteert op de mogelijkheden van politieke actie in een tijd van toenemende confrontatie. Haar memoires bieden een uniek kijkje in het centrum van de macht – en vormen een overtuigd pleidooi voor vrijheid.

We hebben onze soort Homo sapiens genoemd, ‘de wijze mens’, maar als mensen zo wijs zijn, waarom zijn we dan zo zelfdestructief? Waarom staan we op het punt ecologische en technologische zelfmoord te plegen? Op dit moment maken we de meest ingrijpende informatierevolutie in onze geschiedenis door. Om goed te kunnen begrijpen wat er gebeurt, moeten we leren van het verleden en analyseren welke rol informatie in ons leven speelt. Al eeuwenlang verkrijgt de mensheid macht door het verspreiden van informatie in de vorm van fictie, fantasieën en massale waanideeën. In Nexus neemt Yuval Noah Harari ons mee naar het stenen tijdperk, de heiligverklaring van de Bijbel, vroegmoderne heksenjachten, het stalinisme, het nazisme en de heropleving van het hedendaagse populisme, om de complexe relatie tussen informatie en waarheid, bureaucratie en mythologie, wijsheid en macht bloot te leggen. Hij onderzoekt hoe verschillende samenlevingen en politieke systemen in het verleden informatie hebben gebruikt om hun doelen te bereiken en orde te scheppen, ten goede en ten kwade. In de 21ste eeuw kan kunstmatige intelligentie ervoor zorgen dat we geen grip meer hebben op de verspreiding van waanideeën en onwaarheden. Door weloverwogen keuzes te maken, kunnen we de ergste uitkomsten wellicht nog voorkomen.

In Laatste man vertelt Stijn Franken (1967-2025), die gedurende zijn carrière onder andere Lucia de Berk, Volkert van der G. en Willem Holleeder bijstond, aan de hand van enkele spraakmakende zaken over zijn ervaringen als strafrechtadvocaat. Via de processen tegen Charles Z. en Kobus L. in de jaren negentig en de gerechtelijke dwalingen uit het begin van deze eeuw, komt hij te spreken over de verharding van het strafrechtklimaat, de toename van het aantal levenslang gestraften en het gevaar dat ontstaat als mensen het vertrouwen in het strafproces verliezen.Ook zijn eigen sterfelijkheid komt aan bod. Een paar jaar geleden kreeg Stijn te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Om iets van zijn gedachtengoed te bewaren voor komende generaties heeft hij samen met Miek Smilde, oud-journaliste en schrijfster, zijn verhaal op papier gezet.Laatste man is een boek over het zoeken naar waarheid, de kracht van verhalen en de kloof tussen zij die oordelen en zij die veroordeeld worden.

Leslie Keijzer vertelt in Mama huilt harder haar eerlijke verhaal over het beginnende moederschap. Want wat als je harder huilt dan je baby, maar geen idee hebt waarom? Na de geboorte van haar zoontjes (4 en 2) krijgt Leslie Keijzer beide keren last van steeds intensere neerslachtige en angstige gevoelens. Regelmatig zit ze huilend tegenover de huisarts. Bang, radeloos, gebroken. Op het dieptepunt durft ze zelfs haar huis niet meer uit en ontwikkelt ze een extreme angst om dood te gaan.   Door de dokter wordt ze naar huis gestuurd met het advies om goed uit te rusten. Pas veel later ontdekt ze dat het om een postnatale (post partum) depressie gaat en vallen er puzzelstukjes op hun plek. Leslie is niet de enige bij wie een postnatale depressie niet wordt herkend. 1 op de 10 moeders krijgt last van een postnatale depressie.   ‘Ik vind het doodeng dat mijn verhaal nu de wereld in gaat. Eerlijker dan dit wordt het niet. Ik hoop dat dit boek een steun is voor alle vrouwen die hetzelfde doormaken (1 op de 10 moeders, shocking!). Je bent niet gek. En je hoeft het niet alleen te doen. Het is oké als je niet kunt uitleggen hoe je je voelt. Logisch, je begrijpt jezelf niet eens. Daarom schrijf ik dit boek ook voor partners, familieleden en vrienden.’

Duncan van der Velden werd als beroepsmilitair in de jaren '90 meerdere malen uitgezonden naar de bloedige burgeroorlog in Bosnië-Herzegovina. De moeilijke tijd die hij daar had, de verschrikkingen waarvan hij getuige was geweest en het gevoel van totale onmacht kon hij bij terugkomst in Nederland maar moeilijk een plek geven, met jarenlange fysieke problemen tot gevolg. Maar het duurde nog langer voordat het besef kwam dat zijn problemen niet alleen lichamelijk waren, maar veel meer psychologisch. In 2022 publiceerde Duncan hierover ’Storm In Mijn Hoofd’, dat de dagboekverslagen bundelde die hij tijdens zijn therapie schreef. Nu vertelt hij in 'Bloedend Hart' hoe zijn innerlijke strijd opnieuw oplaait, en hij het moedige besluit neemt zich opnieuw onder behandeling te stellen. Ook nu geeft hij een persoonlijk en intiem inzicht in zijn worsteling met PTSS en Moral Injury en de zware therapieën die hij volgt bij het Reinier van Arkel in 's-Hertogenbosch, maar hij biedt wederom een intense blik in zijn pijnlijke ervaringen als jonge militair in de nietsontziende oorlog in Bosnië.

De leukste DIY-agenda voor alle vreemde eendenOp uitdrukkelijk verzoek van haar volgers komt Lisanne Dijkstra, de vrolijkste content creator van het land, eindelijk met haar eigen agenda! En dit doet ze natuurlijk niet alleen: al haar bekende typetjes dragen een steentje bij. Hennie laat zien hoe je de DIY-projecten doet, tante Betty zorgt voor lekkere recepten en Ellomenno vertelt zijn allerbeste grappen.Vrolijk, ruim opgezet, ongedateerd en met veel ruimte voor humor en creativiteit: deze DIY-agenda is onmisbaar voor alle fans van Lisanne – en stiekem ook hun ouders en leerkrachten!

Dit is mijn verhaal. Een eerlijk en open boek over een leven met bipolariteit, ADHD en wie weet wat nog meer. Over opgroeien met pijn, zoeken naar liefde, zoeken naar mezelf. Over impulsen, somberte, manie, chaos, creativiteit, verslaving, verlies, liefde en hoop. Over vallen en weer opstaan. Over leren leven met een hoofd dat nooit stilstaat en een hart dat zoveel voelt. Geen handleiding. Geen antwoorden. Wel mijn waarheid. **Misschien herkent iemand zichzelf. Dan is dit boek het waard geweest.**

De oude man op het bankje Wandelaars komen en gaan. Sommigen blijven even staan. Anderen nemen plaats naast hem. Een kind, een boer, een weduwe, een muzikant, een mijnwerker, een student, een wetenschapper, een priester, een filosoof en vele anderen. Iedere ontmoeting begint met een eenvoudige vraag, maar groeit uit tot een gesprek over de grote thema's van het leven: liefde en verlies, geloof en twijfel, herinnering en hoop, ouder worden, sterven en opnieuw beginnen. In deze warme en toegankelijke roman verweeft Karl van Hees verhalen uit het dagelijks leven met filosofische inzichten, spiritualiteit en de wijsheid van het Limburgse landschap. De oude man op het bankje is een boek om langzaam te lezen, om af en toe stil te leggen, naar buiten te kijken en even na te denken over de weg die ieder mens gaat. Want soms verandert een eenvoudige ontmoeting op een bankje je blik op het leven

De uitgave bevat een oude bundel losse, vergeelde bladen met de hand geschreven door Raymond Swerts, getiteld “Dagboek van een rechter”. Het bestaan ervan was ons niet bekend. Swerts' notities beginnen in oktober 1966 en lopen tot oktober 1973, met lacunes in de datering. Zestig jaar later biedt deze tekst een inkijk in het werk van een vrederechter in die periode. De beschreven situaties zijn tijdsgebonden maar tegelijk herkenbaar universeel. Ze tonen het afwegingsproces van een vrederechter, die beslissingen neemt met directe impact op het leven van burgers. Ze maakt een historisch document toegankelijk voor wie geïnteresseerd is in de werking van het vredegerecht in kleinere kantons, waar het bewaren van vrede in familiale conflicten centraal stond. Swerts' werk als vrederechter getuigt van die praktijk op doortastende en soms humoristische wijze.

Soms lijkt het leven op een puzzel waarvan je de helft van de stukjes kwijt bent. De weg naar Hoop is geen boek dat belooft al jouw problemen te fiksen. Was dat maar zo eenvoudig; dan had ik er een handleiding van één pagina van gemaakt. Dit boek nodigt je uit om zelf op ontdekking te gaan. Met herkenbare verhalen, psychologische inzichten en praktische oefeningen. Ontdek hoe kleine stappen kunnen leiden tot grote veranderingen. Op een toegankelijke en soms humoristische manier laat de auteur zien dat hoop geen toeval is, maar iets wat je kunt ontwikkelen. Juist de momenten waarop je denkt vast te zitten, kunnen het begin zijn van een nieuw hoofdstuk. Gun jezelf de tijd om stil te staan, te lachen om de herkenbare situaties en jezelf af en toe een spiegel voor te houden. Misschien ontdek je wel dat de persoon die je zocht al die tijd met je meeliep. Sla de eerste pagina open. Wie weet is dit niet zomaar een boek… maar het begin van jouw eigen weg naar hoop.

Als er 's avonds wordt aangebeld, verstijft Casper. In het huis waar hij opgroeit, mag niemand binnen. Wordt er niet gepraat. Niet gehuild. Niet aangeraakt. Hij leert zwijgen zoals andere kinderen leren fietsen. Hij maakt zich onzichtbaar op zijn kamer, achter een scherm, waar hij zichzelf mails stuurt met de woorden die niemand hem geeft. Hij denkt dat het overal zo is — tot hij Fay ontmoet, en voor het eerst een huis binnenstapt waar de deur gewoon opengaat. Maar wie ontsnapt aan een koud huis, draagt het mee. In zijn perfectionisme. In zijn onvermogen om een omhelzing te beantwoorden. In de woede die hij thuis uitstort bij de enige vrouw die hem nooit heeft laten vallen. Dan volgt een verlies dat alles verandert — en een geheim dat jarenlang werd weggelachen. Scherven van een kinderziel is het waargebeurde verhaal van een jongen die leerde overleven in de stilte, en van de man die uiteindelijk koos: voor zijn gezin, voor zichzelf, en tegen de moeder die hem nooit losliet. Rauw, teder en zonder opsmuk. Over wat een jeugd met een mens doet — en over de scherven waarmee je, als je durft, iets nieuws kan bouwen.

Welkom in de wereld van United Survivors Heroically Intense. Op het moment dat deze teksten, gedichten, pamfletten en dergelijke, werden geschreven als verwerkingsproces voor een rampspoed die veroorzaakt werd door velerlei op haat gebaseerde dreigementen en aanvallen, was er ook een lichtpunt in het leven van USHI. Dat lichtpunt is de fantastische verrassing dat hun derde dichtbundel, ‘LAST LOVE LAST’, met gedichten van Camilla Praller van USHI, gepubliceerd gaat worden door Austin Macauley Publishers in Engeland! Het mooiste is, dat, door de hachelijke situatie die in Nederland is ontstaan, er een geweldige en activistische reactie is ontstaan binnenin USHI, waarbij de nadruk ligt op de strijd voor de rechten van de mens, en in het bijzonder die van het kind. Wanneer ALLE kinderen in een veilige en adequate omgeving in staat gesteld worden om zich tot kwalitatieve volwassenen te ontwikkelen, en de wereld op een respectvolle manier om weet te gaan met minderheidsgroeperingen, zijn we niet ver van de stap naar wereldvrede.

Een geliefde Japanse moderne klassieker over onze speciale band met katten, en hoe ze ons leven kunnen veranderen‘Liefdevol, meditatief. Kattenliefhebbers, bereid je voor op tranen.’ The Times, Book of the MonthOp een avond hoort Mayumi Inaba plotseling gemiauw. Ze stuit op een eenzame kitten. Deze toevallige ontmoeting zal hun beider leven voorgoed veranderen. Het katje, genaamd Mii, wordt Mayumi’s onafscheidelijke metgezel. Ze delen de dagelijkse vreugdevolle momenten terwijl Mayumi zich ontwikkelt als schrijver en haar weg vindt in het leven. Ook op de moeilijke momenten zoals bij het verlies van Mayumi’s baan en het mislukken van haar huwelijk, blijft Mii aan haar zijde.Deze moderne Japanse klassieker vertelt op liefdevolle wijze over de onbreekbare band tussen de twee die meer dan twintig jaar voortduurt. Het is een prachtig, ingetogen verhaal, vol dankbaarheid, nostalgie en liefde.Een prachtige nieuwe editie van een hartveroverend boek dat je eraan herinnert de mooie dingen in het leven te vierenVoor de lezers van De kat van Takashi Hiraide en Als katten van de wereld verdwijnen van Genki KawamuraIn de pers ‘Ochtenden in Tokio bestaat uit meditatieve memoires over liefde, rouw, schrijven en katten. Wat een heerlijk boek om lekker mee weg te kruipen.’ Literary Hub, Most Anticipated Books of 2025‘Een treffende weergave van de manier waarop we onze levens en harten versmelten met een geliefd wezen.’ Kirkus (starred review)‘Dichter en bekroond auteur Mayumi Inaba beschrijft de band met haar geliefde kat in warm, elegant en inzichtelijk proza, terwijl ze reflecteert op thema’s als gezelschap en eenzaamheid.’ Waterstones‘Inaba vond Mii als achtergelaten kitten, en de twee leefden de twintig jaar erna samen. In deze memoires blikt ze terug op die decennia en overpeinst ze hoe ze zonder haar dierbaarste metgezel verder zal moeten leven.’ The Japan Times

Twee landen met een gelaagde geschiedenis. Hoe vinden we toenadering in het heden?Op Bali lopen veel bezoekers in T-shirts met de tekst ‘Respect the locals’, valt Laura Weeda op. Het is goedbedoeld en tegelijkertijd ongemakkelijk, aangezien de lokale bevolking er weinig boodschap aan heeft. Wat zegt zo’n slogan over de westerse blik?Nieuwsgierig vergelijkt Weeda haar eigen ervaringen in Indonesië met de verhalen van haar schoonvader Oeke, die als verstekeling van Jakarta naar Nederland kwam, en die van de Vlaamse Jeanne van Diejen. Haar inzet voor de lokale gemeenschap leverde haar de bijnaam Ibu Maluku op, oftewel de Moeder van de Molukken. Wat kunnen we vandaag de dag nog leren van Jeannes houding?Denkend aan Indonesië werpt nieuw licht op de complexe verhouding tussen twee landen die door het verleden verbonden zijn. Als we de misverstanden, schuldgevoelens en projecties onder ogen zien, kan nieuw inzicht ontstaan – en mogelijk zelfs wederzijds begrip.

Als Lenneke twaalf jaar is, wordt ze seksueel misbruikt door haar opa. Omdat Lenneke er niet met haar familie over kan praten, probeert ze dat met de rest van het dorp. Ook met Rinke, die al langer weet dat er ‘iets’ met Lenneke is – en dat het hele dorp dat ook weet, vindt of voelt. Terwijl Lennekes opa, de dader, zijn leven weer oppakt na zijn veroordeling, wordt Lenneke door het dorp gemeden. Hoe kan dat? Dat is de vraag waar Rinke Verkerk, inmiddels journalist, twintig jaar later wakker van ligt. Om die vraag te beantwoorden, zoekt ze contact met Lenneke en reconstrueert ze haar verhaal. En dat van haar familie, haar omgeving en andere betrokkenen. Het resultaat is een aangrijpend boek dat laat zien dat er bij seksueel kindermisbruik altijd drie partijen zijn: de dader, het slachtoffer én de omstanders. En dat we de menselijke neiging om weg te kijken bij kindermisbruik kunnen doorbreken. Hard nodig, want in elke basisschoolklas zit gemiddeld één Lenneke. Reacties: 'Liefdevol en onverschrokken’ – Philip Huff ‘Je wordt compleet meegezogen’ – Lale Gül ‘Aangrijpend’ – de Volkskrant ‘Een onthullende reconstructie’ – Trouw

Tussen Twee Werelden – Waar wortels nooit verdwijnen vertelt Amma Sewa [Sandra van Bossé, Paramaribo 1969] verhalen van migratie, herinnering en identiteit. Als kind van Suriname, en vele anderen die in de jaren zeventig de oversteek naar Nederland maakte, kijkt zij terug op een leven tussen twee werelden — een leven waarin het verleden blijft fluisteren, zelfs als de toekomst roept. Met een stem die zowel kwetsbaar als krachtig is, beschrijft de auteur de reis van vertrek en aankomst, van verlies en herontdekking. Ze neemt de lezer mee van het warme ritme van Paramaribo naar de koude straten van een nieuw bestaan, en laat zien hoe heimwee en hoop kunnen samengaan. Tussen Twee Werelden is een intiem portret van veerkracht en verbondenheid. Een ode aan de kracht van herinnering — en aan de wortels die, waar je ook gaat, nooit verdwijnen. De verhalen geven stem aan een generatie die leefde tussen twee culturen, twee werkelijkheden en twee gevoelens van thuis. Met poëtische precisie en menselijke warmte laat de auteur in haar debuut, zien hoe identiteit, heimwee en hoop met elkaar verweven blijven — over grenzen, generaties en oceanen heen.

Als F. Driessen na het overlijden van zijn echtgenote Cornélie Driessen-Herckenrath, met wie hij 41 jaar het echtelijk bed deelde, bezig is met het opruimen van haar persoonlijke bezittingen, vindt hij in een geheim laatje van haar schrijfmeubel een stapeltje brieven die aan haar geschreven zijn in de periode voor hun huwelijk. De brieven blijken allemaal geschreven te zijn tussen 1880 en 1892 en afkomstig te zijn van haar vader, Gerard Herckenrath, die destijds woonde en werkte in het Parijs van 'La Belle Epoque' en geven een uniek tijdsbeeld van de tijd, waarin deze stad het culturele middelpunt vormde van de wereld. Gerard Herckenrath beschrijft in zijn brieven, naast al de ontwikkelingen op technologisch en cultureel gebied, ook de zielenroerselen van een man, die aan het begin van de 19e Eeuw als slaaf geboren werd in de Verenigde Staten, uit een destijds in Amerika streng verboden gemengd huwelijk tussen een tot slaaf gemaakte jonge vrouw en een uit Nederland afkomstige jongeman. Na de brieven zorgvuldig gelezen te hebben, besluit de schrijver ze in hun geheel uit te typen, als ode aan zijn vrouw en haar vader, maar ook om ze te bewaren voor het nageslacht.

Ik lig op mijn opblaasbare matras bij Maikel thuis, in het bergkot. Het is er koud. De lucht is vochtig en muf. Het ruikt naar vuil, oude was en speed. Het is lawaaierig, maar tegelijk in mijn hoofd ook muisstil. Ik sluit mijn ogen. Ik lig hier alleen, dakloos, verslaafd en bijna vergeten door de wereld. En toch besef ik op dit moment: dit is niet het einde. Dit is het begin. Dit is waar mijn verhaal begint. Dakloos, verslaafd en bijna vergeten door de wereld. Liggend op een opblaasmatras in een bergkot, omringd door het stof van andermans leven. Wat volgt zijn 72 hoofdstukken over vallen en opstaan. Over drugs, criminaliteit, dakloosheid en meer. Maar ook over een vader die van zijn dochter houdt, een ondernemer die weigert op te geven en een mens die zichzelf moest verliezen om zichzelf te vinden. De wind zal me dragen is mijn eerste boek. Eerlijk, direct en zonder filter. Het was al twintig jaar onderweg. Maar nu is het hier.

Twee werelden. Eén vrouw. Geen taboe. Ze is mama, manager en sekswerker. Ze helpt bedrijven in moeilijke tijden en zwoegde 's nachts in stiletto's om haar gezin te onderhouden. Ze leefde in maatpak én in lingerie. Ze was haarzelf. Ze was Roxanne. Ze was allebei. In Tussen Lippenstift en Laptop vertelt Roxanne haar waargebeurde verhaal - rauw, ontwapenend en met een vleugje humor. Over opgroeien in chaos. Over moeder worden met littekens. Over sekswerk als overleving én zelfbevrijding. Over schuldgevoel, macht, en uiteindelijk: thuiskomen in jezelf. Dit boek is een unieke combinatie van waargebeurde herinneringen en fictieve vertellingen over het leven van Roxanne. De ontmoetingen in het boek zijn gebaseerd op ervaringen, gevoelens en thema’s - maar nooit letterlijk. Discretie, respect en nuance vormen de kern van elke scène. Het is een ode aan vrouwen die meer dan één rol tegelijk dragen. Die de regels herschrijven. Die niet bang zijn om te kiezen voor vrijheid. Een verhaal over vallen, opstaan, glitter oprapen en ondertussen gewoon verder leven. Voor iedereen die zich ooit te veel, te luid of te echt voelde. En voor iedereen die eindelijk zichzelf wil zijn.

Voor mannen bij wie doorgaan niet meer werkt. Je kunt alles op orde hebben en toch kapotmoe zijn. Altijd aan. Sterk zijn. Niet te veel voelen. Een rol spelen. Tot het masker dat je draagt begint te barsten. Barsten in het Masker neemt je mee in zijn persoonlijke zoektocht: naar wat er gebeurt wanneer een man stopt met zichzelf te verlaten. Geen handleiding. Geen snelle oplossing. Wel eerlijke verhalen over vastlopen, stilvallen en langzaam weer verbinding maken met je lichaam, met anderen en met jezelf. Dit boek gaat niet over soft worden. Het gaat over echt worden. Over blijven staan wanneer het schuurt. Over voelen dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar moed. Dit is voor jou. Als je durft.

Leroy schrijft zoals hij leeft: ongefilterd, intens, en met nietsontziende eerlijkheid. In dit boek vertelt hij zijn verhaal over middelengebruik, psychoses, en over leven op de rand van de werkelijkheid. Maar dit is geen boek over drugs, en al helemaal niet bedoeld als sensatie. Dit is een zoektocht naar de oorsprong van verwarring, naar de gevolgen van trauma en naar grip op een wereld die steeds verder desintegreert. Wat gebeurt er met iemand die zichzelf verliest in hallucinaties, instellingen, isoleercellen, gedwongen medicatie en opgelegde diagnoses? Hij besluit het daar niet te laten eindigen. Leroy dwingt zichzelf om terug te kijken. Zonder excuses en zonder sentiment. Hij onderzoekt zijn keuzes, zijn verantwoordelijkheid, zijn schuld en zijn potentieel tot herstel. En daarmee stelt hij vragen die veel groter zijn dan zijn eigen leven: hoe snel noemen we iemand ‘verward’? Hoe kijken we naar daders? Hoe ziet echte verandering eruit? Dit boek is geschreven voor hulpverleners, ouders, beleidsmakers en jongeren. Maar vooral voor iedereen die bereid is te luisteren naar een verhaal dat meestal ongehoord blijft.

In Suikerpoppetjes in de regen vertelt Marc Kooistra zijn levensverhaal met droge humor, zelfspot en opvallende eerlijkheid. Van een jeugd vol spanning en vluchten tot werk, liefde, verlies, muziek en leven met FNS: dit is een boek over vallen, verdwijnen en toch weer doorgaan. Over wat er overblijft als herinneringen vervagen, en waarom sommige verhalen verteld moeten worden voordat ze oplossen als suiker in de regen.

Wat begon als een uitgestelde huwelijksreis, groeide uit tot een reis die een leven voorgoed veranderde. Na een bezoek aan Jamaica raakt Patrick Geysels gefascineerd door de geschiedenis van de trans-Atlantische slavenhandel. Zijn zoektocht brengt hem naar Gambia, waar één ontmoeting alles verandert.Wat volgt is geen klassiek reisverhaal en evenmin een boek over ontwikkelingshulp. Stap voor stap is een warm en waargebeurd verhaal over mensen die elkaars leven verrijken. Over vriendschappen die grenzen overstijgen. Over een moeder die uit liefde haar kind een betere toekomst gunt. Tussen waterprojecten, schooltuinen, computerklassen en dorpen waar toeristen nooit komen, ontdekt de auteur dat de grootste verandering niet plaatsvindt in Gambia, maar in zichzelf. Met een open blik, veel respect en een vleugje humor neemt Patrick Geysels de lezer mee naar een land waar gastvrijheid vanzelfsprekend is en waar de rijkdom van mensen niet wordt gemeten in bezit, maar in wat ze bereid zijn met elkaar te delen. Soms vertrek je om een verschil te maken. Uiteindelijk ontdek je dat het grootste verschil in jezelf is ontstaan.

Onverbreekbaar vertelt de verhalen van moeders en dochters die op zoek zijn naar elkaar (en naar zichzelf). Met ongeëvenaarde precisie onderzoekt Rachel Aviv de complexiteit van deze intieme relatie, hoe een band verbroken of juist hersteld wordt. Ze schrijft over wat we in elkaar herkennen en wat we niet willen zien, over aantrekkingskracht en afgunst, over trauma, pijn en onvoorwaardelijke liefde. Net als in haar bejubelde boek Vreemden voor onszelf werpt ze licht op de dubbelzinnige menselijke psyche, en stelt ze indringende vragen over hoe psychische stoornissen ons familieleven vormen en vervormen.