Biografieën & waargebeurd

De eens zo sportieve en fitte Helen ziet het op een gegeven moment echt niet meer zitten, vooral wanneer ze weinig steun uit haar omgeving krijgt en moet praten als Brugman om ook maar iets gedaan te krijgen van haar huisarts en de specialist die ze te zien krijgt. Tot ze tot de conclusie komt dat ze zelf moet ingrijpen, want een ander zal het niet voor haar doen. Ze is steeds vaker ziek, krijgt een burn-out, maar haar werkgever neemt daar geen genoegen mee. Ondanks alle tegenslagen zet Helen door. Maar dan wanneer het leven eindelijk weer zijn gangetje gaat, slaat het noodlot toe. Het bevolkingsonderzoek darmkanker zorgt voor veel spanningen. Een hele donkere tijd volgt. De coloscopie moet uitkomst bieden. Hoe zal dit aflopen?

‘Pioniers in de Ruimte’ wordt door velen beschouwd als het verloren boek van George Adamski. Hij is de eerste mens die is uitgenodigd voor een reis in een ruimteschip. Dit is een verkapt reisverslag in romanvorm en werd, zo is het vermoeden, in 1949 verboden. Wat mag de mensheid niet weten? George Adamski vertelt over ruimtereizen naar Mars, de Maan en Venus. Op alle planeten leven mensachtige wezens, met een verhoogd en verfijnd bewustzijn. Zij zijn alleen maar dienstbaar aan de Goddelijke Wil. Wij, op planeet Aarde, lopen behoorlijk achter met onze oorlogszuchtige en hebberige mentaliteit. ‘Bij ons er niet één geringste gedachte van kwaad, zoals bij jullie Aardse mensen’, aldus een woordvoerder. Met de wilde plannen van Elon Musk om naar Mars te gaan, geeft dit boek een inkijkje in hoe het daar is. In deze tijd, waar steeds meer informatie vrijkomt over UFO’s, vliegende schotels, ruimteschepen en buitenaards contact, zal dit verhaal je horizon verbreden en je bewustzijn optillen. Het is een bijzondere leeservaring en bevat een belangrijke boodschap voor de mensheid. Weet dat alles wordt gezien. Op enorme schermen kan op elk persoon in het universum worden ingezoomd. In hoeverre zijn we bereid om in vrede te leven? Met een voorwoord van Lilian Ferru. Na een bijna dood ervaring had haar man Paul contact met galactische lichtwezens en wist hij alles van ruimteschepen en het universum.

In dit boek vertelt de 74-jarige Ken Smith over zijn leven als kluizenaar in de Schotse Hooglanden. Hij woont alleen, zonder elektriciteit, bij Loch Treig, waar hij leeft van het land: vissen, houthakken en zijn eigen drankjes brouwen. Smith’s unieke inzichten laten ons een glimp opvangen van de pracht en verwondering van een leven in de natuur. Dit boek biedt wijsheid over hoe elk van ons kan ontsnappen aan de drukte en stress van het moderne leven. Het is een geweldig boek waarin hij enerzijds de avonturen van het kluizenaarsbestaan beschrijft (bijvoorbeeld: hoe om te gaan met agressieve beren?), maar ook beschouwelijker kijkt naar wat het betekent om uit de maatschappij te stappen, over de rol van de natuur in ons leven en over alleen ouder worden. Aan het begin trekt Ken Smith zich terug uit een soort voor van rebellie, zelfs grenzend aan weerzin over hoe wij de samenleving inrichten – dan liever alleen, denkt hij. Maar door de jaren heen wordt hij steeds zachter: hoe ouder hij wordt, des te meer realiseert hij zich hoe afhankelijk hij is van anderen, van de natuur en de wereld om hem heen. "Mij ontroerde zijn verandering. Smith wilde arm zijn omdat hij mensen niet vertrouwde. Maar door zijn armoede leert hij uiteindelijk afhankelijk te zijn van anderen, en hij blijkt er goed in te zijn. Zo overwint hij het door hem zo verfoeide individualisme: niet door een vlucht uit, maar door een nieuwe relatie tot de samenleving." – Trouw

De hofdame van Anne Glenconner: unieke memoires van de hofdame van prinses Margaret, voor alle fans van The Crown en Downton Abbey. De hofdame vertelt het verhaal van het bijzondere leven van Anne Glenconner, maid of honour tijdens de kroning van koningin Elizabeth en de hofdame van prinses Margaret. Ze is een unieke getuige van de recente Britse koninklijke geschiedenis en geeft in haar memoires niet alleen een kijkje achter de schermen van het koningshuis, maar schetst ook een beeld van een generatie aristocratische vrouwen die gevangen zat in een wereld vol sociale verwachtingen. Ze was voor haar vader een ‘grote teleurstelling’ omdat ze geen jongen was en ze werd niet genoemd in het testament van haar eigen man, die zijn fortuin naliet aan een van zijn werknemers. Anne Glenconner, inmiddels zevenentachtig jaar oud, schrijft in De hofdame met humor, openheid en moed over haar tragische leven in een gouden kooi, haar vriendschap met prinses Margaret en de vrijheid waarvan ze nu pas kan genieten. 'De memoires van de hofdame van prinses Margaret geven een smakelijk inkijkje in het Britse koningshuis.' – LINDA.nl 'Als u echt versteld wilt staan van hoe de allerhoogste Britse adel de dag zoal doorkomt, dan kunt u dit najaar terecht bij de memoires van Anne Glenconner.' – Trouw 'Ik heb het boek in één adem uitgelezen. Wat een verhaal. En dan te bedenken dat Anne dit werkelijk allemaal heeft meegemaakt!' – Irene Smit van Franska.nl 'Vol humor, soms tragisch, en ontwapenend eerlijk. De hofdame zit vol wijsheid en is zonder rancune geschreven, maar is bovenal inspirerend.' – The Times 'Ongelooflijk. Als je mond elk hoofdstuk niet minstens drie keer openvalt, heb je niet goed opgelet.' – The Sunday Times

Dit indringende boek laat zien hoe het eraan toeging in de jaren zestig en zeventig, maar ook wat er sindsdien veranderd is en wat er helaas hetzelfde is gebleven. Na het lezen realiseerde ik me eens te meer hoe weinig mensen ook nu nog iets weten over dit pijnlijke onderdeel van misbruik: verkracht zijn door je eigen vader, zwanger zijn van diezelfde vader, een kind krijgen en gescheiden worden van dit kind. En iedereen in de familie weet ervan, maar niemand is bij machte er iets aan te doen! Karin Bloemen Dat seksueel geweld voorkomt, kan vandaag de dag niemand meer ontkennen, al blijft het een lastig onderwerp om over te praten. Dat je door seksueel geweld ook zwanger kunt worden, is voor veel mensen minder bekend. Terwijl uit onderzoek blijkt dat een op de honderd vrouwen in Nederland ooit zwanger is geweest als gevolg van seksueel geweld. Willie is één van deze vrouwen. Zij beviel eind jaren zestig, begin jaren zeventig van twee kinderen als gevolg van seksueel misbruik door haar vader. Dit boek belicht verschillende kanten van haar verhaal en doorbreekt de cirkel van het zwijgen over dit onderwerp. Tijdens het schrijven van dit boek had Anoushka Boet een brede doelgroep in gedachten. Het boek is interessant voor zowel vrouwen met een eigen ervaring met zwangerschap als gevolg van seksueel misbruik, als beleidmakers en onderzoekers naar de geschiedenis van (zwangerschappen door) geweld in afhankelijkheidsrelaties, als professionals die deze vrouwen tegenkomen tijdens hun werk, bijvoorbeeld verloskundigen, kraamverzorgsters, huisartsen, abortusartsen, verpleegkundigen en hulpverleners die werken met thema’s als jong moeder worden, seksueel misbruik, zwangerschap, abortus en/of afstand doen van kinderen. Door de geschiedenis van Willie en haar ouders te onderzoeken, geeft dit boek een stem aan verschillende thema’s waar anders geen aandacht voor is. Aan een geschiedenis van een gezin in de knel, aan een geschiedenis van zwangerschappen door seksuele kindermishandeling en aan hoe de hulpverlening zich ontwikkelde vanaf de jaren zestig als het gaat om deze problematieken. Daarnaast biedt het boek handvatten voor nu om vrouwen in eenzelfde positie als Willie te begeleiden. Een diepgravend, waardevol, wezenlijk boek.

In Station Osnabrück naar Jeruzalem beschrijft Hélène Cixous een episode uit de complexe en kosmopolitische geschiedenis van haar moeders Joodse familie. Ze roept een verdwenen wereld op door familieverhalen over de Tweede Wereldoorlog te verweven met haar moeders jeugdherinneringen aan het vooroorlogse Osnabrück en lotgevallen van personages uit de literatuur. Je weet als lezer soms niet van wie de herinneringen of gevoelens zijn. Ook als Cixous de waarheid probeert te achterhalen, blijft ze jongleren met woorden, en vragen stellen. Is wat ze vertelt feit of fictie? Hélène Cixous (1937) is geboren in Oran (Algerije). Ze is schrijfster, letterkundige en filosofe. In 1974 richtte ze aan de Université Paris 8-Vincennes het eerste centrum voor vrouwenstudies in Frankrijk op. Met Ariane Mnouchkine creëerde ze vanaf 1984 vernieuwend toneel voor het Théâtre du Soleil. De laatste jaren publiceert ze vooral over de geschiedenis van haar familie.

'AMALIA' IS GENOMINEERD VOOR DE NS PUBLIEKSPRIJS STEM OP 'AMALIA' VAN CLAUDIA DE BREIJ! Ons eerste echte gesprek voeren we in de werkkamer van haar moeder. Zij op de donkerblauwe bank, ik in een dito fauteuil, onhandig krabbelend in het opschrijfboekje op mijn schoot. Het is een nieuwe Leuchtturm, zo’n chique met lijntjes en paginanummering, door deze schrijfwarenfetisjist speciaal voor dit doel aangeschaft. De bladzijden leeg, het omslag geel. ‘Waarom niet oranje?’ vraagt Amalia. Pas als ik haar aankijk, zie ik haar spottende blik. Met 'Amalia' zet Claudia de Breij de traditie voort die begon met Hella Haasse die een portret van Beatrix schreef (1955) en Renate Rubinstein die Willem-Alexander portretteerde in 1985 ter gelegenheid van hun achttiende verjaardag. De prinses heeft Claudia de Breij meegenomen naar plekken die voor haar belangrijk zijn, waaronder de Koninklijke Stallen, het strand en haar school. Ze hebben gesprekken gevoerd over haar motivatie om af te zien van haar toelage, over zingen voor jezelf, cocktails maken, over hoe paardrijden helpt je hoofd leeg te maken en over de voor- en nadelen van sociale media. Ook kwam aan de orde wat het koningschap en haar toekomstige rol momenteel voor haar betekenen. Het boek laat zien wie Amalia nu is door de ogen van Claudia de Breij. Het boek bevat foto’s uit het privéarchief van de prinses.

In haar boek Schandalig mooie opera vertelt Francis van Broekhuizen verhalen en schandalen uit de operawereld. Ken je het beroemde verhaal over de val van Tosca en de trampoline? Wist je dat de bochel van Rigoletto weleens zakt tot onder de billen van de zanger? En dat Verdi na de dood van zijn vrouw eigenlijk niet meer wilde schrijven? Zijn de mythes over moeilijke operadivas waar? Opera- en musicalzangeres Francis van Broekhuizen (1975) studeerde cum laude af aan het Conservatorium van Amsterdam. Haar eerste boek, Bij twijfel hard zingen, stond 15 weken onafgebroken in de Bestseller 60. In Schandalig mooie opera geeft ze een kijkje in de operawereld achter de schermen, en vertelt talloze persoonlijke verhalen over haar ervaringen op en achter het operatoneel. Muzikaal, leerzaam én vermakelijk; de opera is waar ze voor leeft. 'Francis van Broekhuizen schrijft makkelijk en licht, maar zo herkenbaar en beeldend… Je hoort het haar zingen!' Paul de Leeuw

Harm Edens vertelt zijn bijzondere verhaal over opgroeien op een plek die niet als thuis voelde 'Zo mooi, kwetsbaar opgeschreven. Prachtige zinnen.' Humberto Tan In de jaren zestig groeit Harm Edens op in een gezin met Groningse roots waarin hij vaak het gevoel heeft dat hij er niet bij hoort. Hij lacht om dingen waar niemand de humor van inziet, ziet dingen die niemand ziet en zegt dingen die niemand begrijpt. Hij is een buitenstaander in zijn eigen leven. Totdat hij op zijn vijftiende met school naar Londen gaat en zich daar helemaal op zijn plek voelt. In Volkomen onnatuurlijk gedrag neemt Harm Edens je mee op een reis van het zuidelijkste puntje van Ierland tot de meest westelijke eilanden van Schotland naar Saint Kilda. Aan de hand van een twintigtal bijzondere ontmoetingen probeert Harm te achterhalen waarom hij zich zo thuis voelt op de Britse eilanden. Hij laat zijn gedachten de vrije loop, herbeleeft zijn eigen jeugd en deelt herinneringen, verhalen en momenten uit zijn leven. Het resultaat is een bijzonder, openhartig, humoristisch coming-of-ageverhaal over een jongen die zijn thuis aan de andere kant van de Noordzee vond. Beluister nu ook de Zoeken naar boeken-podcast waarin Harm Edens vertelt over Volkomen onnatuurlijk gedrag.

Wij gaan er vaak op uit naar de bossen waar elke vogel fluit ik kijk om me heen en geniet naar de schoonheid wat de natuur ons biedt hier kan ik mijn gedachten laten gaan zij komen heel spontaan en zet het dan op papier over vrolijkheid en emotie van een dier geboorte en overlijden maakt iedereen mee dat is ieders leven een clicé om daar over te kunnen schrijven en het te omschrijven over hoe wij ons voelen en wat wij met vreugde en verdriet kunnen bedoelen

Eva Hermans-Kroot vertelt openhartig en ontwapenend hoe haar leven 180 ° draaide ‘Mocht je een lesje leven willen: lees dit boek van Eva. Het is prachtig.’ Tim Hofman Al meer dan 100.000 exemplaren verkocht. Hoe is het om op je 22ste de diagnose ongeneeslijke longkanker te krijgen? Hoe beleven je partner, vriendinnen, ouders dat? En hoe is het als mensen altijd willen weten hoe het met je gaat, zelfs op het moment dat je een chemo-infuus in je arm geprikt krijgt? Hoe is het, om tegen alle verwachtingen in, toch nog de 26 aan te tikken? Om het concert van Beyoncé vanaf een brancard te aanschouwen? En hoe is het om écht alleen nog maar te doen waar je zelf zin in hebt? Er veranderde nogal wat, toen Eva van een gezonde, ambitieuze naar een ongeneeslijke, even ambitieuze twintiger ging. Een twintiger die heel veel dingen los heeft moeten laten, maar tegelijkertijd voller in het leven staat dan ooit. Eva vertelt in dit boek op openhartige, bij vlagen hilarische maar bovenal eigen wijze waar ze allemaal doorheen is gegaan en hoe ze dat beleefd heeft. Ook haar naasten komen aan het woord. Ondanks de diagnose ongeneeslijke (long)kanker die Eva Hermans-Kroot in 2021 kreeg, studeerde ze in 2023 cum laude af aan de communicatieopleiding van de Fontys Hogeschool. Met haar Instagram-account @longeneeslijk hield ze in eerste instantie haar directe omgeving op de hoogte van haar medische traject, maar dat groeide uit naar meer dan 500.000 volgers. Eva was in 2024 te zien in het tiende seizoen van het BNNVARA-programma Over Mijn Lijk en verscheen regelmatig bij Qmusic om Mattie en Marieke bij te praten over hoe het met haar ging. Ze woonde met haar man Matthijs in Tilburg, waar puzzelen ineens een noodzakelijke hobby werd. Eva Hermans-Kroot overleed op 30 november 2024.Hanneke Mijnster werkt als freelancejournalist voor onder meer Psychologie Magazine, &C en als vaste columnist voor Libelle. Ze schrijft columns, interviews en verhalen over zaken die het leven moeilijk en mooi maken. In juni 2024 verscheen haar eerste boek Hé is dit ook ADHD? bij Volt.

Een dakloze, borstvoedende moeder die niet terechtkan in de opvang, een patiënt die bijna overlijdt aan iets wat binnen een consult van tien minuten verholpen had kunnen zijn, een man met hartfalen die van ziekenhuis naar ziekenhuis wordt gestuurd: het klinkt niet als Nederland. Toch is dat wat Michelle van Tongerloo in haar werk als straatarts tegenkomt. De schrijnende gevallen op haar spreekuur zijn een spiegel van een land waarin bestaanszekerheid steeds minder vanzelfsprekend is. Een land waarin werkenden geen woning kunnen vinden, patiënten verdwalen in een woud aan instanties en arbeidsmigranten niet de hulp krijgen waar ze recht op hebben. Zorg is een verdienmodel geworden, is de confronterende diagnose van Michelle van Tongerloo, en het helpen van mensen is steeds ingewikkelder. Maar ze weet het medicijn. Luisteren naar de patiënt in plaats van naar het systeem. Geven waar behoefte aan is in plaats van wat wordt voorgeschreven. Een groeiende groep organisaties en burgerinitiatieven laat zien dat het kan. Reacties: 'Gloedvol en geneeskrachtig.' -Arjen van Veelen 'Dit boek opent je de ogen.' -Kustaw Bessems 'Een bevlogen pleidooi.' -Danka Stuijver 'Verplicht voor iedere bestuurder.' -Tim ‘S Jongers

Het is een groot taboe in Nederland: domheid benoemen. Want domheid wordt geassocieerd met ‘lage intelligentie’. De domheid in dit boek is geen eigenschap, maar een politieke strategie. Beter weten, of kunnen weten, en toch vasthouden aan bewezen onwaarheden, onterechte beschuldigingen en misleidende frames. In deze messcherpe analyse laat Sander Schimmelpenninck zien hoe dat soort domheid Nederland steeds meer in zijn greep heeft. Het vult talkshows, bepaalt verkiezingen en maakt je tot een influencer van formaat. Maar het tast ook de democratie, de rechtsstaat, de wetenschap en de journalistiek aan. Daarom moet domheid als strategie worden ontmaskerd. Niet om mensen als dom ‘weg te zetten’, maar om te beschermen waar domheid het op gemunt heeft: de open, democratische samenleving. Sander Schimmelpenninck (1984) is journalist, columnist bij de Volkskrant en presentator van de Zelfspodcast. In de tv-serie Sander en de kloof stelde hij kansenongelijkheid aan de kaak, in zijn boek Sander en de brug (ruim 27.000 verkocht) deed hij voorstellen om daar iets aan te doen. Reacties: ‘Lekker betoog’ – Sheila Sitalsing ‘Een bevlogen afrekening’ – Bas Heijne ‘Aanstekelijk’ – Karin Amatmoekrim

Bekend van het tv-programma Kamp Van Koningsbrugge en No Way BackHet is niet altijd makkelijk om jezelf te zijn. Dat laat Ray Klaassens zien in zijn openhartige en avontuurlijke levensverhaal Groeipijn. Zijn innerlijk vuur bracht hem van de straten en bossen van Helmond, via de Koninklijke Militaire Academie naar bijzondere en gevaarlijke oorden. In de jungle van Belize, tijdens bombardementen in Beiroet en bij missies in het Midden-Oosten kon hij zich steeds verder ontwikkelen. Hij leerde: je wordt nooit groter dan wat je omgeving je kan bieden. Groeien doe je buiten je comfortzone. Daarvoor zijn lef, discipline en doorzettingsvermogen nodig.Of het nu is als commando, inlichtingenofficier, ondernemer, tv-persoonlijkheid of spreker, Ray blijft zichzelf steeds weer uitdagen. De sleutel? Moeite doen, telkens opnieuw. Groei zal immers altijd een beetje pijn blijven doen. Lezersreacties:‘Krachtig, kwetsbaar, realistisch en vol leerzame lessen voor het bewust leven van je leven.’ ‘Een erg inspirerend boek!’

Vanaf je veertigste stap je in een volgend hoofdstuk. In De tweede helft van je leven nodigt Susan Smit je uit om de weerstand tegen ouder worden te laten varen. De tweede levenshelft wil je namelijk naar een bestaan leiden waarin je loslaat wat niet meer voor je werkt en de wereld brengt wat je ten diepste te bieden hebt.Als het hoogste goed van ouder worden eruit bestaat om je leven te houden zoals het is en jezelf zoals je was - tegen de stroom van het leven in - mis je het hele punt. Deze nieuwe fase kan er een zijn van vreugde, vervulling en verdieping als je veranderingen aanvaardt. De tweede helft in een vrouwenleven gaat over oogsten: er valt een nieuw, grandioos avontuur te beleven.Dit boek gaat over liefde, groei, heilige woede, de vrouwelijke band met de natuur en het mystieke, stilte en zusterschap, maar bovenal over samenvallen met jezelf. Kortom, over de kracht en wijsheid van de vrouw en wat dit voor de wereld kan betekenen.

Zestien jaar lang droeg Angela Merkel regeringsverantwoordelijkheid voor Duitsland. Met haar handelen en haar houding drukte ze een stempel op de Duitse, Europese en internationale politiek. In dit boek blikt ze terug op haar leven in twee Duitse staten – tot 1990 in de DDR, en vervolgens in het herenigde Duitsland. Hoe is het haar als Oost-Duitse gelukt de eerste vrouwelijke kanselier van een verenigd Duitsland en één van de machtigste regeringsleiders in de westerse wereld te worden? Wat dreef haar?In Vrijheid beschrijft Angela Merkel het dagelijkse leven in de kanselarij, maar ook de zeer dramatische dagen en nachten toen ze in Berlijn, Brussel en elders beslissingen met grote impact moest nemen. Ze schetst hoe internationale samenwerking door de jaren heen veranderde en onder welke druk politici vandaag de dag staan bij het zoeken naar oplossingen voor complexe problemen in een geglobaliseerde wereld. Ze neemt ons mee achter de schermen van de internationale politiek en laat zien welke betekenis persoonlijke gesprekken kunnen hebben – en welke grenzen er zijn.Angela Merkel reflecteert op de mogelijkheden van politieke actie in een tijd van toenemende confrontatie. Haar memoires bieden een uniek kijkje in het centrum van de macht – en vormen een overtuigd pleidooi voor vrijheid.

We hebben onze soort Homo sapiens genoemd, ‘de wijze mens’, maar als mensen zo wijs zijn, waarom zijn we dan zo zelfdestructief? Waarom staan we op het punt ecologische en technologische zelfmoord te plegen? Op dit moment maken we de meest ingrijpende informatierevolutie in onze geschiedenis door. Om goed te kunnen begrijpen wat er gebeurt, moeten we leren van het verleden en analyseren welke rol informatie in ons leven speelt. Al eeuwenlang verkrijgt de mensheid macht door het verspreiden van informatie in de vorm van fictie, fantasieën en massale waanideeën. In Nexus neemt Yuval Noah Harari ons mee naar het stenen tijdperk, de heiligverklaring van de Bijbel, vroegmoderne heksenjachten, het stalinisme, het nazisme en de heropleving van het hedendaagse populisme, om de complexe relatie tussen informatie en waarheid, bureaucratie en mythologie, wijsheid en macht bloot te leggen. Hij onderzoekt hoe verschillende samenlevingen en politieke systemen in het verleden informatie hebben gebruikt om hun doelen te bereiken en orde te scheppen, ten goede en ten kwade. In de 21ste eeuw kan kunstmatige intelligentie ervoor zorgen dat we geen grip meer hebben op de verspreiding van waanideeën en onwaarheden. Door weloverwogen keuzes te maken, kunnen we de ergste uitkomsten wellicht nog voorkomen.

In Laatste man vertelt Stijn Franken (1967-2025), die gedurende zijn carrière onder andere Lucia de Berk, Volkert van der G. en Willem Holleeder bijstond, aan de hand van enkele spraakmakende zaken over zijn ervaringen als strafrechtadvocaat. Via de processen tegen Charles Z. en Kobus L. in de jaren negentig en de gerechtelijke dwalingen uit het begin van deze eeuw, komt hij te spreken over de verharding van het strafrechtklimaat, de toename van het aantal levenslang gestraften en het gevaar dat ontstaat als mensen het vertrouwen in het strafproces verliezen.Ook zijn eigen sterfelijkheid komt aan bod. Een paar jaar geleden kreeg Stijn te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Om iets van zijn gedachtengoed te bewaren voor komende generaties heeft hij samen met Miek Smilde, oud-journaliste en schrijfster, zijn verhaal op papier gezet.Laatste man is een boek over het zoeken naar waarheid, de kracht van verhalen en de kloof tussen zij die oordelen en zij die veroordeeld worden.

Ziek worden kan je overkomen, maar ziekte zelf veroorzaken is een kunst. Toch kun je het leren. In een land dat vergrijzing vooral als probleem ziet en waar de gezondheidszorg én menig broekriem op knappen staat, doet psycholoog Femke Nijboer haar best om een steentje bij te dragen: ze geeft jou de beste tips om ouderdom compleet te vermijden. Op de Zwarte Cross snapte ze het namelijk ineens: weg met al dat truttige gepreek! Jullie willen niet lang, maar kort en gelukkig leven! En zij zal jullie daarbij raad geven. Als zelfbenoemd generaal legt ze jullie, rekruten, het lichaam uit. Ze laat je al je organen nauwkeurig bestuderen en intens bewonderen, en legt dan uit hoe je ze met slechte gewoontes kapot kunt leven. Ook doorspekt ze haar leefstijltips met anekdotes uit haar eigen leven en onderzoekt ze de beperkte maakbaarheid van je eigen geluk.

Sicilië bleek een geweldige bestemming. Het eiland ademt geschiedenis en vormt een unieke mix van Griekse en Romeinse invloeden. Overal vind je indrukwekkende tempels, theaters en mozaïeken, waarvan sommige beter bewaard zijn gebleven dan vergelijkbare monumenten in Griekenland zelf. Natuurlijk mocht ook een bezoek aan de Etna niet ontbreken. Europa's actiefste vulkaan liet zich niet van zijn meest spectaculaire kant zien, maar zelfs de opstijgende rook maakte indruk. Met een huurauto verkenden wij het eiland, dat in het voorjaar prachtig groen is en kleurrijk bloeit. Voeg daar de Siciliaanse keuken aan toe en je hebt een bestemming die op elke bucketlist thuishoort.

How Starbucks Saved My Life is de bestseller en klassieker over een directeur die alles verliest, bij Starbucks komt te werken en uiteindelijk ontdekt waar het in het leven werkelijk om draait. Voortaan geen zakenlunches, maar toiletten schoonmaken en anderen bedienen, niet langer de baas spelen maar aan anderen verantwoording afleggen. Zijn nieuwe baan brengt echter een onverwachte inspirator op zijn weg: een jonge vrouw, zonder de bevoorrechte jeugd die hij zelf heeft gehad, dankzij wie hij eindelijk een gevoel van eigenwaarde en geluk ervaart dat hij nooit eerder heeft gekend.

De cirkel laat zien hoe wandelen je inspireert tot een avontuurlijk leven In De cirkel loopt beroepsavonturier Tim Voors een onvergetelijke pelgrimstocht rond het Japanse eiland Shikoku. In zes weken wandelt hij langs 88 tempels, in traditionele klederdracht en een kapotte regenjas, en met een hart vol nieuwsgierigheid. Wat begint als een spontaan bezoek aan een vriend verandert al snel in een persoonlijke ontdekkingstocht. Volledig onvoorbereid en zonder één woord Japans te spreken, geeft Tim zich over aan de Japanse cultuur, de natuur en de momenten van bezinning.• Hoe het begon: de reis die Tim aanzette tot grote hikes• In de inspirerende omgeving van magisch Japan• Met prachtige foto’s en illustraties in kleur• Ook voor leunstoelavonturiersDe cirkel is een unieke kijk in Tims leven vóór de grote hikes en laat zien hoe deze ‘Japanse Camino’ hem inspireerde tot zijn latere wandelavonturen. Een verhaal dat je aanmoedigt je eigen backpack te pakken en gewoon te gáán.Over eerdere boeken van Tim Voors:‘Geweldige verhalen.’ Quote Magazine‘Inspirerend.’ Jan Magazine'Een must-read voor iedereen die overweegt een lange wandeling te maken!' Lonely Planet Traveller'Het meest indrukwekkende boek dat ik afgelopen jaar heb gelezen.' Wandelblog.nl'Prachtig boek waardoor je zin krijgt om zelf een lange afstandstocht te gaan lopen.' Ikwilhiken.nl'De prettige verteltrant heeft een zekere wandelcadans, waardoor de lezer kan invoelen bijna zelf trailloper te zijn. Voor liefhebbers van wandelen en leven-overpeinzers.' NBD Biblion

In zijn laatste jaren zoekt Voskuil naar schimmen van verleden tijden, niet zozeer uit heimwee of nostalgie, veeleer ter bevestiging van Jan van Nijlens verzuchting: ‘En weten dat wij nooit iets zullen weten, dat alles nutteloos is: gejuich en kreten, tot aan het einde, tot den laatste snik.’ Frustratie, ergernis en bedreigdheid maken allengs plaats voor berusting en melancholie. Gelukkig is Voskuil echter zelden, met een onvrij bestaan in eigen huis en een omgeving die zienderogen naar de donder gaat. De lezer ziet hem in zijn voltooide leven, ontdaan van aardse illusies, kwetsbaar, ironisch en voortgedreven door zijn pen. Hij wilde geen schrijver zijn, maar hij bleek er een te zijn, een schrijver van groot kaliber. Het zwijgen is het waardige sluitstuk van J.J. Voskuils grootse levenswerk.

- Uitgave met gemoderniseerde spelling - In haar Herinneringen (oorspronkelijk verschenen in 1924) blikt Aletta Jacobs (1854–1929) terug op haar leven als eerste vrouw die in Nederland een universitaire studie geneeskunde voltooide en als pionier in de strijd voor vrouwenrechten. Haar memoires geven een gedetailleerd beeld van de institutionele barrières die ze tegenkwam: van haar aanvraag bij minister Thorbecke in 1871 om toegelaten te worden tot de Rijksuniversiteit Groningen, via haar studie en promotie in 1879, tot haar werk als arts in Amsterdam en haar latere internationale activiteiten voor vrouwenkiesrecht en vrede. Ze beschrijft niet alleen haar eigen weg, maar ook de bredere context van de tweede helft van de negentiende eeuw: de beperkte onderwijskansen voor meisjes, de strenge morele codes rond seksualiteit en huwelijk, en de economische afhankelijkheid van vrouwen. Jacobs opende een praktijk waarin ze gratis consulten gaf aan arme vrouwen, pleitte voor betere arbeidsomstandigheden en introduceerde voorbehoedsmiddelen (zoals het pessarium) in Nederland. Naarmate haar werk en leven vorderden, veranderde het publieke en politieke discours. Wat in het begin nog als excentriek of onnatuurlijk gezien werd, kreeg geleidelijk erkenning. De toon in de pers verschoof van openlijke spot en weerstand naar aarzelende acceptatie en uiteindelijk actieve steun bij een groeiend deel van de journalistiek en politici. Daarin speelde Jacobs zelf geen geringe rol.

In 2020 verscheen Jaguarman, Raoul de Jongs bekroonde zoektocht naar een legendarische Surinaamse voorvader die zich volgens de overlevering kon veranderen in een jaguar. Het boek raakte lezers wereldwijd en bracht De Jong langs podia in Duitsland, Frankrijk en de Verenigde Staten. Maar wanneer de Engelse vertaling hem in oktober 2025 naar Ghana voert, blijkt zijn reis nog maar net begonnen.Via een reeks van wonderlijke toevalligheden, mysterieuze ontmoetingen en oude verhalen belandt hij in het dorp waar de Jaguarman eeuwen geleden werd ontvoerd. Daar ontvouwt zich een geschiedenis die generaties omspant en komt Raoul oog in oog te staan met familie van wie hij het bestaan nooit had kunnen vermoeden.Kromanti is een meeslepende, waargebeurde vertelling over afkomst, spiritualiteit en de onzichtbare lijnen die mensen met elkaar verbinden. Een betoverend vervolg op Jaguarman, waarin mythe en werkelijkheid opnieuw samenvloeien en een zoektocht uitmondt in een hoopvol verhaal over de menselijke kracht om elkaar terug te vinden.

Achtervolgingen, schietincidenten, reanimaties, maar ook zingeving, collegialiteit en kameraadschap zijn voor veel politieagenten de dagelijkse realiteit op straat. In de meest onverwachte en confronterende situaties zijn ze te allen tijde en onder alle omstandigheden waakzaam en dienstbaar. Wat doet dat met de mens achter het uniform? ‘Iedereen ziet het uniform, maar niemand ziet wat het politiewerk met je doet. Wees dienstbaar aan anderen, blijf waakzaam voor jezelf.’ 'POLITIE! POLITIE!' is het eerlijke verhaal over de roeping, betekenis en impact van politiewerk door de ogen van een veteraan. Pieter Koning, hoofdinspecteur van politie, beschrijft vanuit eigen ervaringen hoe kleine en grote incidenten zich langzaam kunnen vastzetten in hoofd en lichaam. En hoe lastig het voor jezelf kan zijn om hulp te vragen in een wereld waarin doorgaan de norm is.

Zoals Rich zelf zei vormt dit essay de kern van haar baanbrekende boek Uit vrouwen geboren. Moederschap als ervaring en instituut. Hierin brengt ze onder woorden waar de complexiteit van de moeder-dochterrelatie uit voortkomt en uit bestaat, en waarom de hereniging met de moeder van zo wezenlijk belang is. Dit essay vormt een onmisbare basis voor de feministische gesprekken van de toekomst, over een gezamenlijk verleden.

Niet ver van Rastenburg in Oost-Pruisen (nu Ketrzyn in Polen) lag, goed verscholen in de bossen, het hoofdkwartier van de Führer: de Wolfsschanze. Adolf Hitler bracht er het grootste deel van zijn tijd door na de Duitse aanval op de Sovjet-Unie. Daar werden beslissingen genomen over de systematische uitroeiing van de Europese Joden. Daar vond op 20 juli 1944 Von Stauffenbergs aanslag plaats, die de dictator overleefde met slechts lichte verwondingen. Hoewel velen van dit bunkercomplex gehoord hebben, hebben weinigen een duidelijk beeld van wat zich daar gedurende bijna drieënhalf jaar heeft afgespeeld.

“Soms begint betekenis precies daar waar overleven ophoudt.” Jarenlang was overleven de enige strategie voor Chantal. Vanaf het moment dat zij een kind was dat instinctief leerde mee te bewegen in onrustige momenten, tot een jonge vrouw die werd geconfronteerd met rauw geweld, gijzeling en de harde lessen van de straat. In dit indringende boek deelt zij haar tumultueuze reis” van mishandeling met een samoeraizwaard tot de eenzaamheid in een Blijf-van-mijn-lijfhuis en de strijd tegen machtsmisbruik binnen formele systemen. Maar dit is geen verhaal van slachtofferschap. Door de onvoorwaardelijke liefde voor haar zoon en de ontdekking van systemische patronen om haar heen, vond Chantal de moed om haar eigen ‘plek’ in te nemen. Ze brak met verstikkende loyaliteiten en transformeerde haar pijn tot ervaringsdeskundigheid. Dit boek is een eerlijke getuigenis over veerkracht en het herwinnen van regie. Een krachtige uitnodiging aan professionals en ervaringsgenoten om de mens achter het dossier werkelijk te zien. Want je bent niet wat je is aangedaan, maar wat je ermee doet. Chantal Berkhout is ervaringsdeskundige en de drijvende kracht achter haar bedrijf “Ik ben Chantal, wie ben jij?”. Na een veelbewogen loopbaan bij de brandweer en in de gesloten jeugdzorg, studeert zij momenteel Social Work. Zij zet haar “rauwe levens-kennis” in om de zorg menselijker te maken Chantal woont in Limburg met haar zoon.

Wij wachten niet is een indringend en meeslepend verhaal over mensen die weigeren stil te blijven staan wanneer iemand vermist raakt. Waar officiële instanties vaak gebonden zijn aan procedures en wachttijden, kiezen deze vrijwilligers ervoor om meteen in actie te komen. Want wachten is geen optie wanneer iemand gemist wordt. Mireille Gilissen neemt de lezer mee in een wereld waar elke seconde telt en hoop het enige houvast is. Met hun honden, kaarten en kennis van het terrein trekken ze het veld in, door bossen, over puin, langs water en vaak in het donker. Hun grootste kracht? Het onvoorwaardelijke vertrouwen in de hond, die zonder oordeel een spoor volgt waar mensen het niet meer zien. Dit boek is geen klassiek verhaal, maar een emotionele reis langs onzekerheid, doorzettingsvermogen en verbondenheid. Het toont de impact van vermissing op families én op de mensen die blijven zoeken. Tegelijk is het een krachtige ode aan de honden, die richting geven wanneer alles verloren lijkt. Wij wachten niet raakt, blijft hangen en maakt één ding duidelijk: wanneer anderen moeten wachten, komen zij in beweging.

Certaines vies sont faites de tempêtes. D’autres sont faites de la manière dont on apprend à leur résister. Dans ce témoignage profondément humain, une femme retrace le parcours d’une existence marquée par les épreuves : la perte brutale de son père dans sa jeunesse, le suicide de son mari alors que ses enfants sont encore petits, puis une relation destructrice où la violence se dissimule derrière les apparences du confort matériel. Face à l’adversité, elle refuse pourtant de céder au découragement. Animée par son amour pour ses filles et par une volonté inébranlable de préserver sa dignité, elle trouve la force de se reconstruire, de travailler avec courage et de bâtir, pierre après pierre, un avenir meilleur pour sa famille. Au fil des années, les blessures laissent place à la résilience, les sacrifices portent leurs fruits et les générations se succèdent, témoins silencieux d'un héritage de courage et d'amour!! Plus qu'un récit de vie, ce livre est une transmission. Un message adressé aux enfants, aux petits-enfants et à tous ceux qui chercheront un jour la force de se relever. Il rappelle que les épreuves ne définissent pas une existence... Un témoignage émouvant sur la vie...

In 1965 hoort een negenjarige jongen van zijn moeder dat hij met zijn ouders met de trein mee mag naar Limburg. Hij zal die dag zijn oudste zus Joke voor het eerst zien. Hij heeft nog nooit van haar gehoord. De jongen kijkt op latere leeftijd terug op die eerste kennismaking met zijn toen acht jaar oudere zus, die door zijn vader in 1952, twee weken vóór haar vijfde verjaardag, naar een tot instelling omgevormd klooster voor verstandelijk gehandicapten werd gebracht. Ruim honderdvijftig kilometer van huis. Zijn zus leed aan NAH (Niet Aangeboren Hersenletsel), veroorzaakt door complicaties door de in die tijd verplichte pokkenvaccinatie. Haar ouders, die dol op haar waren, hebben haar tot haar vijfde jaar thuis verzorgd, tot de andere kinderen werden geboren en de pastoor erop aandrong om Joke naar het klooster te brengen. In de visie van de Katholieke Kerk van destijds was een verstandelijk gehandicapt kind een rem op de ontwikkeling van een groot gezin. Terugkijkend op de periode vanaf die eerste ontmoeting, tot het overlijden van zijn zus in 2002, onderzoekt de inmiddels volwassen man zijn band met haar. Hij ziet zichzelf op jeugdige leeftijd weer angstig het donkere klooster in lopen en kijkt terug op de bezoeken in latere jaren, waarin hij de afstand tussen zijn zus en hemzelf nooit meer wist te herstellen. Daarnaast kijkt hij terug op het zwijgen van zijn ouders, die hun hele leven toch zielsveel van hun oudste kind zijn blijven houden, en op de houding van de rest van het gezin, zijn vier broers en enige zus thuis.

In dit boek, dat begint in 1986 en eindigt in 2026, beschrijft Gabriël Kousbroek hoe grachtenbootjes zoals zijn Waterpoes I, II en III zijn avontuurlijke leven in Amsterdam hebben vormgegeven. Over hechte vriendschappen, lsd-feestjes en vrijpartijen op het IJ, over mijnvegers plunderen op de sloop van de NDSM, over de sluizen van het Noordzeekanaal en over brullende ballen op megasloepen – en dit alles tegen het steeds veranderende decor van de Amsterdamse grachten. Tegelijkertijd geeft Gabriël handige tips voor de beginnende grachtennozem en beschrijft hij de beste zwemplekjes in de stad, al hebben sommige daarvan inmiddels moeten wijken voor ingestorte kademuren of een nieuwbouwproject.

Hoe dichten we de autismekloof? Hoe kunnen autistische vrouwen zichzelf zijn in een veeleisende wereld? Op haar 46e krijgt Mirjam tot haar eigen verbazing een autismediagnose. Online ontdekt ze een stille gemeenschap van vrouwen zoals zij: vrouwen die zich al hun hele leven afvragen wat er ‘mis’ met ze is, die hun eigenaardigheden uit schaamte verborgen houden voor de buitenwereld en zichzelf na hun diagnose eindelijk beter snappen. Lange tijd dachten deskundigen dat autisme voornamelijk bij mannen voorkwam. Hoewel inmiddels meer bekend is over autisme bij vrouwen, gaat er nog veel mis bij de signalering en diagnostiek. Er is nog een wereld aan informatie te winnen, zelfs bij deskundigen. In dit boek brengt Mirjam deze blinde vlek tot leven via indringende verhalen, onder anderen van singer-songwriter Naaz, radio-dj en presentator Sonja Silva, schrijver Myrthe van der Meer en presentator Tirsa With. De vele getuigenissen van autistische vrouwen in dit boek laten zien hoe veelzijdig autisme is, en hoe groot de prijs die je betaalt als je jezelf moet verbergen. De autismekloof gaat over herkennen, erkennen en ruimte maken, over wat er verandert als je eindelijk begrijpt wie je bent en over de vraag die alles in beweging zet: wat als autistische vrouwen zich niet langer hoeven aan te passen aan de wereld, maar de wereld zich aanpast aan hen? Mirjam Groen (1974) is journalist, schrijver en redacteur. Ze is onder meer hoofdredacteur van het feministische kunst- en cultuurplatform pointofview.nu en copywriter voor IDFA. Sinds haar diagnose schrijft ze over autisme bij vrouwen, onder andere voor Het Parool. Eerder werkte ze onder meer als freelancemuziek- en filmjournalist en als programmamaker bij MTV en TMF. ‘Door zichzelf zo eerlijk uit te diepen en tegelijkertijd een grondig onderzoek te doen naar autisme heeft Mirjam me veel geleerd. De reis die ze maakt van iemand met hoogmaskerend autisme naar een vrouw die radicaal kwetsbaar durft te zijn, heeft me oprecht ontroerd. En de tips voor een vrijer leven zijn voor iedereen extreem nuttig, met en zonder diagnose!’ – Roos Schlikker, auteur en journalist ‘Ik heb best wat volwassen vrouwen gezien met autisme die aangaven te camoufleren, waardoor het voor mij vaak niet zichtbaar en niet merkbaar was. Intelligente vrouwen die hun hele schoolloopbaan probleemloos door waren gekomen, die een gezin hadden, vaak in moeilijke beroepen functioneerden.’ – Nanda Rommelse, hoogleraar klinische ontwikkelingspsychologie aan de Universiteit Utrecht ‘Als je op verschillende levensgebieden langdurig worstelt met bepaalde combinaties van eigenschappen, dan mogen we dat autisme noemen. De vraag is vervolgens wat je moet doen als vrouwen en meisjes ook worstelen, maar hun worsteling er anders uitziet dan wat we over autisme hebben afgesproken. Dan hebben meisjes en vrouwen een worsteling zonder naam. Dit is riskant, want wie geen naam krijgt voor zijn problemen wordt vaak niet gezien, erkend of geholpen.’ – Branko van Hulst, kinder- en jeugdpsychiater en senior onderzoeker bij LUMC Curium

Dit is een dwaalboek. In verhalen die meanderen tussen reportage en essayistische beschouwing wandelt Christiaan Weijts door de stad en onze tijd. Hij voert de lezer met zich mee langs winkelcentra en markten, digitale systemen en oude rituelen, humor en morele kramp, natuur en technologie. Terloops – geheel in de geest van een monter rondstruinende flaneur – heeft hij het zodoende over zulke verschillende zaken als zelfoptimalisatie, traagheid, ChatGPT, carnaval, zelfscankassa’s, kunst, tact en herinneren. Flaneren kun je leren is geen handleiding, geen pamflet, en al zeker geen stappenplan. Het is een uitnodiging tot een manier van kijken: aandachtig, speels en tegendraads.

Magisch realisme is een literaire stroming waarbij het bovennatuurlijke en het alledaagse naast elkaar bestaan als vanzelfsprekende delen van de werkelijkheid. Dit boek, samengesteld met behulp van kunstmatige intelligentie, geeft je een overzicht van de geschiedenis, de belangrijkste kenmerken en de bekendste werken binnen deze stroming. Je leest hoe magisch realisme zich ontwikkelde, welke schrijvers een bepalende rol speelden en wat de stroming onderscheidt van verwante genres. Aan bod komen onder anderen Gabriel García Márquez, Isabel Allende en Günter Grass, en de context waarin hun werk ontstond. Dit boek biedt geen uitputtende wetenschappelijke analyse, maar een toegankelijke inleiding voor wie meer wil weten over deze herkenbare en veelbesproken literaire stroming.

Hoe verging het Betsy en haar dochters na Het pauperparadijs? Meesterverteller Suzanna Jansen, auteur van Het pauperparadijsen podcast De eeuw van de vrouw, schetst in De omwenteling de afgelopen eeuw vanuit een nieuw perspectief: dat van de vrouw. Op een ochtend in 1981 hangt Betsy Jansen-Dingemans een laken buiten. Het is geen wasdag en het laken is niet eens nat. Haar jongste dochter, de auteur, weet: mijn moeder stelt nu een daad, ze sluit zich aan bij de vrouwenbeweging. Betsy is geboren in 1922, het jaar waarin vrouwen voor het eerst kunnen stemmen. Toch tellen ze amper mee: ze krijgen minder loon, worden op hun trouwdag ontslagen en zijn bij wet handelingsonbekwaam. Honderd jaar later heeft haar dochter meer rechten en is haar wereld groter dan de huiskamer. In geen enkele eeuw veranderde het leven van vrouwen zo sterk – en daarmee dat van ons allemaal. Vanuit het perspectief van haar moeder, haar oudere zus en zichzelf vertelt Suzanna Jansen hoe vrouwen leefden binnen de marges van ondergeschiktheid en dienstbaarheid, en hoeveel strijd het kostte zich daaraan te ontworstelen. Met het verstrijken van de tijd ontdekt Betsy dat een vrouw ook naar een ander leven mag verlangen. In haar persoonlijke, meeslepende stijl legt Suzanna Jansen in De omwenteling de anatomie bloot van de tergend trage, maar niet te stuiten omwenteling van de emancipatie. En ze toont dat de genderverhoudingen van onze tijd hierin hun wortels hebben. Suzanna Jansen weet in De omwenteling als geen ander met een klein verhaal een grote geschiedenis te vertellen. 'Net zo meeslepend als Het pauperparadijs '– Margriet 'Een meeslepend verhaal dat uitnodigt nog eens na te denken over gezinsverhoudingen, toen en nu. Voor vrouwen en voor mannen. '– NRC, vier ballen 'Jansen schrijft helder en dynamisch, de vinger steeds krachtig op de zere plek drukkend' – Trouw Een boeiend verhaal, ook voor wie het grotendeels kent. Jansen schakelt soepel tussen historische informatie en herinneringen en legt moeiteloos verbanden.' – de Volkskrant, drie sterren 'Persoonlijk en meeslepend verhaal'– Volzin 'Mooi beschreven' – Cisca Dresselhuys in Nouveau 'Dit boek zou verplichte kost op scholen moeten zijn' – Zin

‘Over een vrouw die zichzelf terugvindt na het ondenkbare.’ – NRC ••••‘We hadden alles om gelukkig te zijn.’ Zo omschrijft Gisèle Pelicot haar huwelijk van ruim vijftig jaar met Dominique. Ze hadden drie kinderen, zeven kleinkinderen en gingen regelmatig samen op vakantie. Daar komt op 2 november 2020 een einde aan. Die dag laat de politie haar het allesverwoestende bewijs zien van de computer van haar man. Bijna tien jaar lang had hij haar in het geheim gedrogeerd en liet hij tientallen vreemden haar bij hen thuis misbruiken.Toen hij en vijftig andere mannen werden berecht, besloot Gisèle om uit de anonimiteit te stappen. Haar moed haalde wereldwijd de krantenkoppen. ‘De schaamte moet van kant wisselen,’ verklaarde ze, en zo gaf ze miljoenen mensen een stem en hoop. Haar woorden betekenden bovendien een keerpunt in de publieke opinie over seksueel geweld.Voor het eerst vertelt Gisèle Pelicot haar verhaal in haar eigen woorden. Ze beschrijft, eerlijk en kwetsbaar, haar jeugd, haar eerste liefde, haar carrière en haar moederschap. Een leven waarin ze vastberaden op zoek is naar geluk, zowel voor als na haar verwoestende ontdekking.‘Ze heeft haar eigen stem gevonden, en in haar boek gebruikt ze die met mededogen, scepsis en soms zelfs een sprankje droge humor.’ – Trouw‘Relaas van een uitzonderlijke veerkracht.’ – Knack‘[…] Buitengewoon geslaagd boek […]  integer en onomwonden; niet buitensporig expliciet.’ – Het Parool‘Het is een intiem en open relaas, dat zoekt naar antwoorden zonder Dominique daarmee vrij te pleiten.’ – de Volkskrant‘Door terug te blikken laat Gisèle zien waar haar veerkracht vandaan komt: de vastbeslotenheid om op haar eigen voorwaarden altijd maar door te blijven gaan.’ – Linda.