Biografieën

Anne Frank hield van 12 juni 1942 tot 1 augustus 1944 een dagboek bij. In maart 1945 stierf ze op vijftienjarige leeftijd in het concentratiekamp Bergen-Belsen. De enige overlevende van de familie, Annes vader Otto Frank, zorgde ervoor dat het dagboek gepubliceerd werd. In 1947 verscheen Het Achterhuis. Sindsdien is het een van de meest gelezen boeken ter wereld.

Twee zussen, dochters van het progressieve aristocratengezin De Jong van Beek en Donk, groeien op als freules én als strijdbare vrouwen. Cécile (1866-1944) trouwt met de steenrijke Haagse projectontwikkelaar Adriaan Goekoop. In plaats van ondernemersvrouw wordt ze de schrijfster van de immens succesvolle feministische roman Hilda van Suylenburg (1897) en presidente van de Nationale Tentoonstelling van Vrouwenarbeid (1898). Als de tentoonstelling haar deuren sluit, wordt Cécile door haar man het huis uit gestuurd. Elsa (1868-1939) huwt geen geld maar genialiteit: de componist Alphons Diepenbrock. In Amsterdam vestigt ze de eerste privépraktijk voor logopedie. Haar huwelijk houdt stand door haar trouw aan een man die zijn vrouw niet kan beminnen zolang zijn moeder leeft, en die daarna voor verleidingen bezwijkt. De zusters, in hun jeugd innig verbonden, maken elkaar in het volwassen leven bittere verwijten over hun keuzes.

Jarenlang volgde Marcel van Roosmalen het fenomeen Theo Janssen op de voet, soms vol enthousiasme maar net zo vaak schoorvoetend, en schreef minutieus alles op wat hij zag, hoorde en meemaakte. Het resultaat is een voetbalboek zoals dat in de hele wereld niet bestaat, van een unieke schrijver over een unieke sporter. Marcel van Roosmalen op stap met De Dikke Prins gaat over roken, frikandellen, Arnhem, Twente en tatoeages, over kots in een handtasje en af en toe zelfs over voetbal.

Op 24 juli 2022 zette Team Jumbo-Visma de kroon op het werk toen Jonas Vingegaard als winnaar van de Tour de France Parijs binnenreed. In de drie jaar voorafgaand aan de Tourwinst verbleef schrijver Nando Boers dicht bij Team Jumbo-Visma. Hij mocht als fly-on-the-wall overal bij aanwezig zijn en zag zo van nabij hoe de tactische raceplannen van de wielerploeg werden gevormd en uitgevoerd. Een bijzonder geslaagd boek […] Een managementboek, wielerhistorisch werk, persoonsschets en soms bloedstollende reconstructie ineen. Het laat de lezer zonder twijfel met andere, en meer deskundige, ogen kijken naar de Tour de France.’****, 4 vier ballen – NRC 'Heel knap hoe Boers naar het glorieuze moment [tour-winst 2022] toewerkt.’ ****, 4 sterren – de Volkskrant ‘Lezenswaardig. […] Het boek laat mooi de keerzijde van het moderne wielrennen zien. […] Boers durft af te wijken van de voor de hand liggende verhaallijn: wielrenners volgen.’ – Het Financieele Dagblad ‘Boers is erin geslaagd om een hoogst interessant en voor het archaïsche, gesloten wielrennen zeer revelerend boek af te leveren. Een aanrader voor eenieder die geïnteresseerd is in topsport, en dat hoeft niet eens wielrennen te zijn.’ – De Morgen

Tom Dumoulin (1990) wordt beschouwd als een van de beste wielrenners van zijn generatie. Hij won in zijn carrière twee olympische medailles, twee wereldtitels en meerdere etappes in alle drie de grote rondes, maar zijn grootste prestatie zal altijd de eindzege van de Giro d’Italia van 2017 zijn. Een jaar nadat hij in 2022 zijn carrière op eenendertigjarige leeftijd beëindigde, reist hij samen met schrijver en journalist Nando Boers naar plaatsen die een cruciale rol hebben gespeeld in zijn loopbaan – Bergen (Noorwegen), Monza, Oropa, Bormio, Stelvio (Italië) en Arcalís (Andorra) – om antwoord te vinden op de vraag wat de sport eigenlijk al die jaren voor hem betekend heeft. Onderweg komen niet alleen herinneringen aan zijn grootste prestaties en overwinningen ter sprake, maar wordt hij ook geconfronteerd met plekken waar nederlagen, crashes en rivalen een voedingsbodem bleken voor twijfels, frustraties en onzekerheden.  Op gevoel is het verslag van die louterende reis: een openhartig zelfportret van een topsporter die terugkijkt op zijn carrière en tegelijkertijd een liefdesverklaring aan het profwielrennen.

Journalist André Hoogeboom blikt in deze geactualiseerde en herziene editie van Max. Het ongeautoriseerde verhaal over de jongste Formule 1-winnaar ooit terug op Verstappens loopbaan tot en met de zomer van 2022. Hij werpt ook een blik vooruit, wat kunnen we van Max verwachten? Max is een verzameling interviews die de weg van Max naar het miljoenenbal van de autosport beschrijft. Hoogeboom sprak met de mensen die Max op zijn weg naar de F1 begeleid en gekend hebben, zoals Kees van de Grint, de bandenman van Ferrari, kampioenenmaker Frits van Amersfoort, F1-kenner en huidig sportief directeur van het circuit van Zandvoort Jan Lammers en voormalig wereldkampioen karting Peter de Bruijn, de enige Nederlander die ooit Ayrton Senna heeft verslagen. ‘Titelkansen Verstappen zijn bloedserieus’ — de Volkskrant

In Knecht, alleen pakt Gerbrand Bakker de draad op van zijn bestaan (dat zich veelal afspeelt in de Eifel) waar hij die ruim een jaar eerder in Jasper en zijn knecht had losgelaten. De hond is dood, en hoe lastig die ook was, het leven zonder Jasper is leeg. Gerbrand is weer alleen en raakt ook nog eens verzeild in een diepe depressie terwijl hij een roadtrip maakt naar Griekenland, door beangstigende landen als Albanië en Bosnië-Herzegovina. Tussen de pieken en dalen door tuiniert hij, verstaat hij zich met ouders en vrienden en probeert hij weer grip op zijn leven te krijgen. Hij leeft niet alleen zonder hond, ook een menselijke metgezel ontbreekt. Hoe heeft het allemaal zo ver kunnen komen? Zijn depressie weet hij -- althans waar het boek eindigt -- enigszins in bedwang te houden. Dit boek is de niet neer te leggen opvolger vaJasper en zijn knecht.

Karel groeit op in een groot en arm gezin, waarbij fraude welig tiert en waarbij opvoeding en zorg op gespannen voet staan met overleven in een wereld die niet van iedereen is. Overleven in een omgeving, waar alcohol, geweld en drugs heersen, is niet gemakkelijk voor Karel. Naarmate de jaren verstrijken neemt hij het heft in handen en probeert hij zich los te weken uit een wereld die leidt naar armoede, criminaliteit of zelfs de dood. Karel weet dat hij andere keuzes moet maken om te overleven. De overleden personages vertellen hun dramatische levensverhalen, waarbij duidelijk wordt dat een leven zonder lijden, armoede en verdriet niet voor iedereen maakbaar is en dat armoede, geweld en verslavingen vaak van generatie op generatie overgaan... Oma’s die katten eten is de debuutroman van Carolus Spitsbaard. Hij weet met onconventioneel taalgebruik en onwaarschijnlijke gebeurtenissen van evenzo onwaarschijnlijke personen de lezer te boeien. Het bittere leven wordt door cynisme en humor met een rauw randje bekritiseerd. Als je leven niet over rozen gaat, kun je dan toch een rooskleurig leven creëren? Carolus Spitsbaard (1966) is docent Nederlands, ondernemer en gemeenteraadslid.

Shortlist Libris Geschiedenis Prijs 2024 ‘Ik heb een nogal roerig leven geleid, met te veel drank en drugs, hoewel ook veel aardigheid ondervonden en gelachen.’– Theo van Gogh (1957-2004) aan een penvriendin, vijf weken voor zijn dood.Opgegroeid in een welgesteld Wassenaars milieu, ontwikkelde Theo van Gogh zich in korte tijd tot de meest controversiële opiniemaker van Nederland. Als cineast, columnist en ‘predikant van de nihilistische gemeente’ stond hij garant voor tumult. Hij bespotte de exploitatie van  (oorlogs)leed en bestempelde de islam tot een bedreiging van de vrije westerse waarden. De belediging had hij tot kunst verheven.Tegelijkertijd onderhield Van Gogh een enorm netwerk aan vrienden. Acteurs en actrices liepen met hem weg. En hij was een ontwapenende interviewer, die via ‘prettige gesprekken’ antwoord probeerde te krijgen op de levensvragen waarmee hij zelf worstelde.Waar kwam Van Goghs onstilbare zucht tot beledigen vandaan? In hoeverre speelden de oorlogsgeschiedenis van zijn ouders en zijn afstamming van de beroemde schilder een rol? Jaap Cohen sprak meer dan 150 familieleden, collega’s, vrienden én vijanden over een raadselachtige persoonlijkheid, die overal waar hij kwam verwarring stichtte – totdat hij bruut werd vermoord.

Ruim twintig jaar, tot aan zijn dood in 1935, werkte Pessoa aan dit ambitieuze prozaproject. Het bleef echter, zoals zoveel titels van Pessoa, onvoltooid en werd pas zevenenveertig jaar na zijn overlijden uitgegeven. Het boek der rusteloosheid is het dagboek van een hulpboekhouder in Lissabon, Pessoa’s ‘heteroniem’ Bernardo Soares. Zo quasi-kalm als de dagen van deze klerk zich op kantoor aaneenrijgen, zo rusteloos wordt zijn bestaan zodra hij door de straten van zijn absolute universum Lissabon dwaalt of in een schrift zijn literaire notities neerpent. Een kortere versie van het boek verscheen eerder als Privé-domein in 1990.

De biografie over Lewis Hamilton, een van de grootste Formule 1-racers aller tijdenNu het einde van zijn racecarrière nadert blikt zevenvoudig wereldkampioen Lewis Hamilton terug op wat hij heeft bereikt. Deze gezaghebbende biografie volgt Hamiltons leven vanaf zijn jonge jaren als kartcoureur tot de glitter en glamour en onwaarschijnlijke druk van het Formule 1-circuit. Onderweg ontmoet hij weerstand, racistische overtuigingen en praktische barrières die hij vastberaden het hoofd biedt. Eenmaal aan de top ontpopt Hamilton zich als voorvechter van kansengelijkheid in de racesport en helpt hij die diverser en duurzamer te maken. Hamilton – die zich inmiddels Sir mag noemen – zet zijn succes en naam in om de racecultuur positief te beïnvloeden en inspireert daarmee toekomstige generaties. Wat er dan nog op zijn verlanglijstje staat? Een achtste wereldtitel…• Over zijn racecarrière, maatschappelijke betrokkenheid en persoonlijk leven * Een onmisbaar boek voor elke F1-liefhebber Lewis Hamilton werd zeven keer wereldkampioen in de Formule 1, een record dat hij deelt met Michael Schumacher, en is recordhouder van de meeste Grand Prix-overwinningen (105!). Ook is hij recordhouder van het grootste aantal pole-positions allertijden (104) en stond hij 201 keer op het podium na een F1-race. Op 31 december 2020 werd Hamilton door koningin Elizabeth geridderd.

Tom Dumoulin (1990) wordt beschouwd als een van de beste wielrenners van zijn generatie. Hij won in zijn carrière twee olympische medailles, twee wereldtitels en meerdere etappes in alle drie de grote rondes, maar zijn grootste prestatie zal altijd de eindzege van de Giro d’Italia van 2017 zijn. Een jaar nadat hij in 2022 zijn carrière op eenendertigjarige leeftijd beëindigde, reist hij samen met schrijver en journalist Nando Boers naar plaatsen die een cruciale rol hebben gespeeld in zijn loopbaan – Bergen (Noorwegen), Monza, Oropa, Bormio, Stelvio (Italië) en Arcalís (Andorra) – om antwoord te vinden op de vraag wat de sport eigenlijk al die jaren voor hem betekend heeft. Onderweg komen niet alleen herinneringen aan zijn grootste prestaties en overwinningen ter sprake, maar wordt hij ook geconfronteerd met plekken waar nederlagen, crashes en rivalen een voedingsbodem bleken voor twijfels, frustraties en onzekerheden.  Op gevoel is het verslag van die louterende reis: een openhartig zelfportret van een topsporter die terugkijkt op zijn carrière en tegelijkertijd een liefdesverklaring aan het profwielrennen.

Evert! Ron Couwenhoven en Jannette van Benthem Donderdag 21 januari 1985, staat een jonge boer uit Overijssel in de Frieslandhal in Leeuwarden tussen 259 mannen en 7 vrouwen. Om klokslag 06.30 uur openen de deuren en spurten de schaatsers de stikdonkere nacht in. De 13e Elfstedentocht is gestart! 6 uur, 46 minuten en 47 seconden later rijdt Evert van Benthem als winnaar over de eindstreep op de Bonkefaert. In één klap is hij een beroemde Nederlander. En daarmee is het anonieme leven van Evert en zijn vrouw Jannette op hun boerderij in Sint Jansklooster voorbij. Een jaar later wint Evert ook de 14e tocht. Met overmacht. Inmiddels wonen Evert en Jannette al vele jaren in Red Deer County in het Canadese Alberta. Ze hebben daar een florerende melkveehouderij en landbouwerij opgebouwd. De basis van dit boek vormen de openhartige gesprekken tussen Evert en Jeanette. Talloze, nooit eerder gepubliceerde, herinneringen en details komen naar voren. Over hun jeugd, hun boerenleven, de schaatstrainingen, de hectiek op het Elfstedenijs, de lange voorbereidingen, de ongehoorde nasleep en hun emigratie naar Canada. Evert en Jeanette vroegen Ron Couwenhoven die Evert indertijd aan sponsor hielp, de gespreksopnames uit te werken tot een boek. Couwenhoven vulde deze aan met tal van bijzonderheden over de wedstrijden waarin Van Benthem uitkwam. Het resultaat is een prachtboek over de enorme doorzetter Evert van Benthem. Vier decennia na zijn overwinningen op het Elfstedenijs is hij een levende sportlegende. Ron Couwenhoven (1946) was vele jaren topverslaggever voor De Telegraaf en is medewerker van het Eerste Friese Schaatsmuseum in Hindeloopen. Jannette van Benthem (1962) is de vrouw van Evert van Benthem.

Scholieren gingen door haar boeken geschiedenis studeren. Ze wilden schrijver worden, of troubadour. Ouders noemden hun pasgeborenen Hasse of Thura. En als de kinderen haar romans uit hadden, lazen hun ouders en grootouders ze daarna. Met haar avontuurlijke jeugdromans vol eigenzinnige, vrijgevochten personages vernieuwde Thea Beckman (1923-2004) de naoorlogse jeugdliteratuur en veroverde ze de harten van generaties lezers, jong én oud. Ze wist al op haar elfde dat ze schrijf- ster wilde worden. Maar dat ze een van de bekendste en meest geliefde kinderboekenschrijvers zou worden was allesbehalve vanzelfsprekend. Haar jeugd in Rotterdam werd getekend door armoede als gevolg van de economische crisis in de jaren dertig en de Tweede Wereldoorlog. Dat zette een streep door haar wens te gaan studeren. Maar vastberaden als ze was, wist ze op eigen kracht te bereiken wat ze voor ogen had. In ruim vier decennia bouwde Thea Beckman een rijk en veelzijdig oeuvre op met klassiekers als Kruistocht in spijkerbroek en Geef me de ruimte! Haar boeken hadden ook een grote vormende invloed op generaties lezers. Dat het oké is om jezelf te zijn, ook als je ‘anders’ bent, en dat je de vrijheid hebt om zelf te beslissen over je leven en lot – dat is wat zij haar lezers meegaf. In deze biografie brengt literair journalist Vivian de Gier deze markante, eigenzinnige schrijfster en feministe opnieuw tot leven in de context van haar tijd. En toont ze Thea Beckman zoals ze was: een gedreven vrouw die, ongeacht wat anderen daarvan vonden, altijd haar eigen weg koos.

Het is zondag 21 april 2019. Mathieu van der Poel spot met alle wielerwetten en wint op spectaculaire wijze de Amstel Gold Race. ‘I have never seen anything like this in my life,’ zegt Lance Armstrong. ‘This was the most exciting finish of all time. You’ll never see this again, as long as you live.’ Het is de dag dat wielrennen weer leuk werd, de dag dat een doodgebloede en slaapverwekkend voorspelbare sport nieuw leven werd ingeblazen. Mathieu van der Poel is iedereen steeds opnieuw blijven verbazen. Hij is uitgegroeid tot een held, en niet alleen in Nederland. Dit boek maakt duidelijk waarom hij niet alleen onze Matje is, maar ook over de grens de harten beroert. Er wordt uitvoerig aandacht besteed aan zijn Nederlandse vader en zijn Franse grootvader, allebei ook uitzonderlijke en geliefde wielrenners, en aan zijn rivaliteit met Wout van Aert. Maar het is vooral Mathieu zelf die het verhaal vormgeeft, niet met woorden, maar vanaf het zadel. Luuc Kooijmans won ooit een medaille bij de Nederlandse atletiekkampioenschappen, maar heeft sindsdien zijn hart verpand aan de fiets. Hij publiceerde eerder over schaatsen en wielrennen, maar hij maakte naam als historicus met veelbekroonde en geroemde boeken als De doodskunstenaar, Vriendschap, De geest van Boerhaave, Gevaarlijke kennis, Cosimo aan de Keizersgracht en recentelijk Melancholie in de Gouden Eeuw. ‘De wielerliefhebber wordt de laatste jaren verwend met een paar uitzonderlijke kampioenen. Luuc Kooijmans verwent nu de wielerlezer met een heerlijk boek over eeuwige eerste Mathieu van der Poel, die ook schitterend kan verliezen en die altijd voor spektakel zorgt.’ Tim Krabbé

Shortlist Libris Geschiedenis Prijs 2024 ‘Ik heb een nogal roerig leven geleid, met te veel drank en drugs, hoewel ook veel aardigheid ondervonden en gelachen.’– Theo van Gogh (1957-2004) aan een penvriendin, vijf weken voor zijn dood.Opgegroeid in een welgesteld Wassenaars milieu, ontwikkelde Theo van Gogh zich in korte tijd tot de meest controversiële opiniemaker van Nederland. Als cineast, columnist en ‘predikant van de nihilistische gemeente’ stond hij garant voor tumult. Hij bespotte de exploitatie van  (oorlogs)leed en bestempelde de islam tot een bedreiging van de vrije westerse waarden. De belediging had hij tot kunst verheven.Tegelijkertijd onderhield Van Gogh een enorm netwerk aan vrienden. Acteurs en actrices liepen met hem weg. En hij was een ontwapenende interviewer, die via ‘prettige gesprekken’ antwoord probeerde te krijgen op de levensvragen waarmee hij zelf worstelde.Waar kwam Van Goghs onstilbare zucht tot beledigen vandaan? In hoeverre speelden de oorlogsgeschiedenis van zijn ouders en zijn afstamming van de beroemde schilder een rol? Jaap Cohen sprak meer dan 150 familieleden, collega’s, vrienden én vijanden over een raadselachtige persoonlijkheid, die overal waar hij kwam verwarring stichtte – totdat hij bruut werd vermoord.

Met drie Gouden Griffels en de Theo Thijssen-prijs behoort Els Pelgrom (1934) tot de allergrootsten van de Nederlandse jeugdliteratuur, in de traditie van schrijvers als Tonke Dragt en Imme Dros. Op haar vierenveertigste brak ze door met De kinderen van het Achtste Woud, haar autobiografische boek over de oorlogswinter die haar leven veranderde. Haar leven leest als een roman: oorlogskind, moeder in een kunstenaarscommune, bewoonster van een Spaanse grot. Ze was een briljant maar ook onzeker schrijfster, een vrouw die haar plek moest bevechten in een door mannen gedomineerde wereld. Deze biografie laat zien hoe verbeeldingskracht en fantasie van levensbelang kunnen zijn, en onderzoekt waarom Pelgroms werk nog altijd blijft ontroeren, troosten en verrassen. Biografie van een briljant schrijfster die haar plek moest bevechten in een door mannen gedomineerde wereld.

Carlos Alcaraz was nog maar achttien jaar toen hij in Madrid won van Rafael Nadal. Vervolgens versloeg hij Novak Djokovic om in de finale te winnen van Alexander Zverev. In datzelfde jaar werd hij, als jongste speler ooit, de nummer 1 van de wereld. Sindsdien won hij tweemaal Roland Garros, tweemaal Wimbledon en tweemaal de US Open.In dit boek beschrijft Mark Hodgkinson de weg die Alcaraz aflegde van de tennisclub in zijn geboorteplaats Murcia naar de grote, beroemde stadions. Op driejarige leeftijd greep Carlitos een racket en vanaf dat moment wilde hij nog maar één ding: spelen! Nu, twintig jaar later, is de wereld gefascineerd door zijn snelheid, zijn krachtige slagen en zijn onnavolgbare drop shots.

Spelen met woorden kan ook vertaald worden als troosten met woorden. Of verwerken met woorden. Of door de pijn heen gaan met woorden. Er komt wat voor in de plaats. De wonden worden kleiner, maar er komen blijvende tekens voor in de plaats. Littekens. De liefdevolle manier waarop mijn vader de gebeurtenissen in de oorlog beschreef, maakten veel indruk op mij. Troost en hoop zijn de sleutelwoorden. Zoals er ook troostmuziek bestaat, zo kunnen woorden soms troosten en helen. Maar ook uitingen zijn van liefde en haat. Haat om wat er soms gebeurt terwijl je er geen vat op hebt. Liefde om de veerkracht van vele overlevenden. Link: https://www.oorlogsverhalen.com. onder de W van Werners.

Na zijn studie geschiedenis belandt Kees in een kantoorbaan bij een mediabedrijf. Zijn manager zit hem op zijn huid omdat hij dagelijks minimaal achtentwintig klanten telefonisch moet spreken. Het is klip en klaar dat Kees niet gemaakt is voor deze omgeving. Het probleem is alleen dat hij geen idee heeft voor welke omgeving hij dan wel gemaakt is. Terwijl Kees aan blijft modderen sleept hij zich van situatie naar situatie. Gevangen in alledaagse onzin probeert hij zijn weg te vinden. Situationeel gedoe is een novelle over een zoektocht in een soms onzinnige en absurd normale wereld.

Een Paar Apart is het relaas van een leven dat zich afspeelt tussen België en Indonesië. Terwijl continenten elkaar afwisselen, verschuiven ook liefde, loyaliteit en toekomst. Wat ver weg leek, komt langzaam dichterbij. Wat lang verzwegen bleef, vraagt om onder ogen te worden gezien. De terugkeer brengt niet alleen rust, maar ook de ontdekking dat sommige verhalen zich niet laten afsluiten. Aan de hand van bewaarde herinneringen, dagboeknotities en brieven die in die jaren werden geschreven, ontvouwt zich haar zoektocht naar wie ze was, wie ze werd, en wat uiteindelijk blijft. Een verhaal over hoe ze zichzelf kon verliezen — en toch weer terugvinden.

Johannes Arfman-Hoenderhock begint al jong met schrijven, onder meer deze brieven aan schoolvriend PP. De briefwisseling beu zijnde verandert hij van vorm en gaat hij over op de dagboekvorm, nadat hij besluit een brief aan PP niet meer te versturen. De dagboeken zullen de komende jaren, in minimaal 10 delen, onder de titel Dagboekeritis, worden gepubliceerd - deze briefwisseling vormt daartoe de inleiding. Het geeft de lezer een blik op de soms bevreemdende, dan weer komisch-verontrustende, altijd broeierige belevingen van de auteur. Voor een enkeling is het mogelijk schokkend om te lezen hoe dat leven is verlopen. Tegelijkertijd zijn deze brieven een kijkdoos die je mee op reis neemt naar de jaren negentig, toen het leven van alledag zoveel eenvoudiger leek dan nu. Daarbij is een centrale rol weggelegd voor de beruchte Eindhovense kroeg Café Wilhelmina (Willemien aka Wilgeilmien), waar Johannes menig uurtje doorbrengt. Dit boek is tevens een ode aan die kroeg en haar bezoekers.

Frank Libertas neemt de lezer mee in deze psychologische roman over verlangen, projectie, vrijheid en zelfbedrog tegen het decor van Kiev en Rotterdam. Persoonlijke ontwikkeling is het eindresultaat.

Frank Libertas neemt de lezer mee in deze psychologische roman over verlangen, projectie, vrijheid en zelfbedrog tegen het decor van Kiev en Rotterdam. Persoonlijke ontwikkeling is het eindresultaat.

Frank Libertas neemt de lezer mee in deze psychologische roman over verlangen, projectie, vrijheid en zelfbedrog tegen het decor van Kiev en Rotterdam. Persoonlijke ontwikkeling is het eindresultaat.

De voorvaderen van Johannes zijn afkomstig uit de Achterhoek, maar hijzelf groeit op in Eindhoven. Dit dagboekachtige relaas komt voort uit de briefwisseling met middelbare schoolvriend PP, gebundeld in het in 2021 verschenen Brieven. Het bestrijkt een periode van ongeveer 3 jaar eind jaren 90, waarin Johannes een fase doormaakt waarin hij serieuze pogingen onderneemt een braaf burger te worden. Zoekend naar orde en regelmaat komt hij erachter dat dit allemaal niet meevalt. De beruchte kroeg Café Wilhelmina blijft aan hem trekken, al komt daar gaandeweg steeds minder ruimte voor in zijn leven. De schaars beschikbare tijd wordt steeds vaker gewijd aan de bij vlagen neurotische, soms ontregelende vastlegging van de dagdagelijkse beslommeringen, zoals weergegeven in Noordkaap, deel 1 uit de serie Dagboekeritis.

'Gakpo' van voetballiefhebber Maarten Meijer is een meeslepende biografie van Cody Gakpo, een van de belangrijkste Nederlandse voetballers van nu. Na zijn boek over Arne Slot volgt Maarten Meijer nu de opmars van Cody Gakpo: van de straten van Eindhoven naar de wereldtop bij Liverpool FC. Gakpo’s techniek, snelheid en geloof maken hem tot een unieke speler en persoonlijkheid. Met zijn recordprestaties op het WK 2022 en zijn rol in Liverpools kampioensseizoen onder Arne Slot is hij een sportheld van formaat. Tegelijkertijd biedt dit boek een eerlijk portret van Gakpo’s christelijke overtuiging en levensvisie. Een inspirerend verhaal over talent, toewijding en geloof – een must-have voor sportliefhebbers en boekverkopers die op zoek zijn naar meer dan alleen voetbal.

Frank Libertas neemt de lezer mee in deze psychologische roman over verlangen, projectie, vrijheid en zelfbedrog tegen het decor van Kiev en Rotterdam. Persoonlijke ontwikkeling is het eindresultaat.

Nieuwe editie, met een voorwoord van Colm Tóibín.

‘Waarom zou ik liegen en me anders voordoen dan ik ben?' Zo luidt de eerste zin van het dagboek dat Marie Bashkirtseff op haar twaalfde jaar begon en voortzette tot tien dagen voor haar dood op zesentwintigjarige leeftijd in 1884. Een dagboek waarvan ze publicatie niet uitsloot: hoewel ze had getracht bij het schrijven niet aan toekomstige lezers te denken, was ze ijdel genoeg om een groot belang toe te kennen aan dit document waarin zij zich uitsprak zonder een blad voor de mond te nemen.Marie Bashkirtseff werd in 1858 in (het huidige) Oekraïne geboren. Nadat het huwelijk van haar ouders was gestrand, volgden de jaren waarin zij in een bont en zeer vermogend gezelschap langs de mondaine oorden van Europa zwierf. Een zwerftocht die soms voor enige tijd werd onderbroken in Nice en die uiteindelijk eindigde in Parijs. Marie was intelligent, getalenteerd en – vooral – ambitieus. In haar weliswaar rijke maar totaal aculturele milieu was het moeilijk die ambitie vorm te geven. Toen de eerste symptomen van de tering waaraan ze uiteindelijk zou sterven, een einde maakten aan haar ambitie zangeres te worden, besloot ze zich te gaan richten op de schilderkunst. De laatste jaren van haar leven studeerde ze, voor zover haar gezondheid dat toeliet, aan de Académie Julian, de enige academie die toegankelijk was voor vrouwen. Na de dood van Marie wijdde haar moeder zich geheel aan haar nagedachtenis. Zij verzorgde de in 1887 verschenen editie van haar dagboek, waarin ze niet schroomde de waarheid omtrent haar dochter hier en daar wat bij te kleuren.

Victor Schelstraete (29) leek ooit verloren voor een normaal of succesvol leven. Hij groeide meer op straat op dan goed voor hem was: geen discipline, geen scholing, wel uitgaan, agressief gedrag, toxische relaties, drugs... De bokssport werd zijn redding. In de ring leerde hij hoe hij zijn leven een nieuwe wending kon geven, weg van alles wat hem naar beneden haalde. Geholpen door buitengewoon talent én heel veel doorzettingsvermogen stond hij zelfs op de Olympische Spelen in 2024. Hij haalde er de kwartfinales. Een aangrijpend verhaal van vallen en opstaan.

Op 30 september 1917 werd vlakbij het Binnenhof de kerngezonde Geert Vorstenbürger geboren. De kleine Geert kraaide van plezier bij elk geluidje dat hij te horen kreeg. Zijn vader, Gerard, was een jonge ambitieuze ambtenaar op Buitenlandse Zaken. Na zes maanden werd Geert plotseling ernstig ziek. “t Valt vast wel mee”, reageerde de jonge vader wat al te gehaast. Hij moest van zijn minister de Nederlandse neutraliteit in de Eerste Wereldoorlog bewaken. Dat vergde al zijn aandacht. Het gezin Vorstenbürger ging door een hel. Twee jaar na zijn geboorte was kleine Geert doofstom en wees. De rechter benoemde Geerts opa tot voogd. Maar opa kon niet met hem communiceren. Hij bracht Geertje snel onder bij het ‘Instituut voor Doofstommenonderwijs’ in Rotterdam. Opa liet niet meer van zich horen. Het beeld van opa verdween langzaam uit Geerts brein. Hij wist niet wie hem het leven had geschonken. Hij had geen vader, geen moeder, geen familie. Geert was eenzaam. In het pleegezin waar hij werd opgenomen was hij een buitenbeentje. Als zijn ook dove pleegbroers vakantie hadden, bleef hij alleen achter. Hij had geen ouders om naartoe te gaan. Hij was wees. Maar ….. was hij dat eigenlijk wel?

Dafne van Dafne Schippers en Marijn de Vries biedt een unieke kijk in het leven van een van Nederlands grootste atletes. In deze eerlijke en persoonlijke autobiografie kijkt Dafne Schippers samen met journalist Marijn de Vries terug op haar indrukwekkende sportcarrière. Waar Dafne altijd vrij gesloten is geweest en veelal rationeel reflecteerde op haar prestaties en obstakels, wil ze met dit eerlijke en persoonlijke verhaal een inkijkje geven in de persoon achter de sporter. In dit boek spreekt ze openhartig over je de hoogtepunten en positieve kanten van topsport, alsook de mentale en fysieke keerzijde. Voor sportliefhebbers, fans van Dafne Schippers en iedereen die geïnspireerd wil worden door doorzettingsvermogen en ambitie.

Dit is deel negen in de serie literaire dagboeken van historicus, dichter en schrijver Kees Klok. Het bestrijkt de jaren 1989 & 1990. Cruciale jaren wat zijn werk, studie en liefdesleven betreft. In het najaar van 1990 nemen Klok en zijn vrouw Stella een moeilijke beslissing die in het daarop volgende jaar ingrijpende consequenties kan hebben. Kees Klok studeerde af in de contemporaine geschiedenis aan de Universiteit Utrecht. Hij specialiseerde zich in de geschiedenis van Cyprus en het moderne Griekenland. Ook doet hij onderzoek naar de stadsgeschiedenis van Dordrecht. Naast zijn serie literaire dagboeken, waarvan de eerste acht verschenen bij Uitgeverij Liverse, publiceerde hij poëzie, korte verhalen, brievenboeken en vertaalde poëzie.

Na Brieven (2021) en Noordkaap (2022), die zich afspelen vóór de millenniumwisseling, beschrijft de van oorsprong Achterhoekse Johannes, opgegroeid te Eindhoven, in Vuurvliegen een relatief korte periode aan het begin van het nieuwe millennium. Hij is min of meer per toeval in een zakelijk wespennest terechtgekomen, al probeert hij er het beste van te maken. Johannes' beschrijvingen van zijn dagelijkse beslommeringen zijn droog maar gepeperd en houden het midden tussen komisch en tragisch, met pieken die alle kanten uit vliegen.

Mary MacLane groeide eind negentiende eeuw op in het mijnwerkersstadje Butte, Montana. Ze schreef er op haar negentiende The Story of Mary MacLane. Dat boek was bij verschijnen meteen een succès de scandale, en een onverbiddelijke bestseller. In het boek geeft ze op volstrekt eigenzinnige wijze – en met nietsontziende eerlijkheid – blijk van haar minachting voor moralisme, van haar weigering zich als jonge vrouw het keurslijf van de middenklasse te laten aanmeten, en van haar hang naar seksuele vrijheid – waarbij ze zich voortdurend beroept op haar hunkering naar de duivel.